Winkelwagen

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid & wortel van Echinacea purpurea (Rode zonnehoed). 
De rode zonnehoed (Echinacea purpurea) is een vaste plant die behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). De geslachtsnaam Echinacea is afgeleid van het Griekse woord echinos, wat “egel” betekent en verwijst naar de stekelige bloemkegel die kenmerkend is voor deze plant.
Echinacea purpurea is van oorsprong afkomstig uit Noord-Amerika en wordt tegenwoordig wereldwijd geteeld. De plant heeft opvallende paarsroze bloemen en wordt gewaardeerd om haar decoratieve uitstraling en botanische eigenschappen. Sinds het begin van de twintigste eeuw is er in Europa veel belangstelling geweest voor deze soort, wat heeft geleid tot uitgebreid botanisch en historisch onderzoek.

Paardenbloem (Taraxacum officinale) is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in verschillende culturen. Zowel de wortel als de bovengrondse delen van de plant worden toegepast en staan bekend om hun veelzijdige gebruiksmogelijkheden.
De jonge bladeren van de paardenbloem worden traditioneel gebruikt in gerechten, zoals salades, vooral in het voorjaar. De gele bloemen kunnen worden gebruikt als decoratie en zijn ook geschikt om te drogen en te verwerken tot kruidenthee.
Paardenbloemen bevatten van nature verschillende plantenstoffen, waaronder bitterstoffen, flavonoïden en vetzuren. Daarnaast zijn ze een bron van vitaminen, zoals B-vitaminen en vitamine C, en bevatten ze mineralen zoals calcium, magnesium, zink en mangaan. 

Het geslacht Braam (Rubus) behoort tot de rozenfamilie en telt wereldwijd meer dan 1400 soorten. In Nederland en België groeien er meer dan 200 van deze soorten.
Bramen worden voornamelijk gewaardeerd vanwege hun vruchten, die variëren in kleur van rood tot donkerblauw. Ze hebben een zoete smaak en kunnen zowel vers worden gegeten als verwerkt tot bijvoorbeeld jam.
De bladeren van de braam kunnen worden gebruikt om kruidenthee te maken. Na het plukken moeten de bladeren op een droge en luchtige plek worden gedroogd, waarna ze gebruikt kunnen worden om thee van te zetten.

De jeneverbes (Juniperus communis) is een conifeer die van nature voorkomt in Europa, Azië en Noord-Amerika. De plant draagt zowel bloemen als bessen, die in kleur variëren van groen tot zwart naarmate ze rijpen. De naam Juniperus is afgeleid van het Keltische woord juneprus, dat ruw, stekelig of bitter betekent, terwijl communis “gewoon” betekent.
De zwarte bessen van de jeneverbes hebben een karakteristieke bittere en aromatische smaak. Het duurt ongeveer drie jaar voordat de bessen volledig rijp zijn: in het eerste jaar verschijnen de bloemen, in het tweede jaar worden ze groen, en in het derde jaar kleuren ze eerst blauw en vervolgens zwart of donkerpaars.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van Pulmonaria officinalis (Longkruid).
Longkruid behoort tot het geslacht Pulmonaria binnen de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). De botanische naam is afgeleid van het Latijnse woord pulmo, wat “long” betekent. Deze naam verwijst naar de opvallende bladtekening van sommige soorten, zoals gevlekt longkruid, die vroeger werd vergeleken met het uiterlijk van menselijke longen.
Deze associatie speelde een belangrijke rol binnen de signatuurleer, een traditionele leer waarin men aannam dat het uiterlijk van een plant aanwijzingen gaf over haar toepassingsgebied. Op basis van deze gedachtegang werd longkruid in het verleden gebruikt bij aandoeningen die met de longen werden geassocieerd.

Hibiscus (Hibiscus sabdariffa), ook wel roselle genoemd, wordt wereldwijd gebruikt in zowel warme als koude dranken en als natuurlijke smaak- en kleurstof in de voedingsindustrie. De plant wordt vooral gewaardeerd om haar frisse, zurige smaak en opvallende dieprode kleur.
Hibiscus sabdariffa L. is een eenjarige struik die een hoogte van meer dan twee meter kan bereiken. De plant heeft doorgaans gladde, rood getinte stengels en crème- tot lichtgele bloemen die aan het einde van de dag roze verkleuren. Na de bloei ontwikkelt zich een kenmerkende rode bloemkelk, die vlezig, knapperig en sappig is. Wanneer deze kelk volledig is uitgegroeid en opdroogt, wordt hij bruin en barst open.

IJslands mos (Cetraria islandica), ook bekend onder het basioniem Lichen islandicus, is een struikvormig korstmos dat behoort tot de familie Parmeliaceae (schildmosachtigen). De soort komt voor in koude en bergachtige gebieden en is in Nederland uiterst zeldzaam. Om die reden staat IJslands mos vermeld op de Nederlandse Rode Lijst als ernstig bedreigd.
IJslands mos kent een lange cultuurhistorische achtergrond. In botanische en historische bronnen uit de 17e eeuw wordt het korstmos beschreven als onderdeel van de toenmalige plantenkennis. In die periode werd het korstmos in zijn geheel verzameld en toegepast binnen traditionele gebruiken. Deze toepassingen maken deel uit van historische en volkskundige overlevering.

Heermoes (Equisetum arvense), ook wel paardenstaart genoemd vanwege zijn karakteristieke uiterlijk, behoort tot de paardenstaartfamilie (Equisetaceae). De plant komt veelvuldig voor in Europa en groeit op uiteenlopende locaties, zoals weiden, langs wegen, op braakliggende gronden en tegen hellingen.
Heermoes is een van de oudste plantensoorten op aarde en bestaat al ongeveer 390 miljoen jaar. De plant onderscheidt zich door zijn diepe wortelstelsel, waarmee hij voedingsstoffen uit diepere bodemlagen kan opnemen. Hierdoor bevat heermoes van nature diverse plantaardige bestanddelen, waaronder mineralen, vezels en silicium.

Dillezaad heeft een verfrissende, kruidige smaak die doet denken aan anijs en venkel, en het is krachtiger van smaak dan dilletoppen. Hele dillezaden behouden hun aroma en smaak langer dan gemalen dillezaad. Ons gedroogde dillezaad is volledig natuurlijk en vrij van toevoegingen.
Dille is een onmisbare smaakmaker in de keuken en wordt vaak gebruikt bij het inmaken van groenten, bij zalm, mayonaise en aardappelsalade. Het is ook heerlijk in brood, stoofschotels, salades, soepen, op vis, erwten, bonen, wortelen, pompoen, bieten en aardappelen.

Gerstegras wordt verkregen door gerst volledig te laten ontkiemen en de groene scheuten af te snijden wanneer ze 20–30 cm hoog zijn. Het gras wordt vaak gedroogd en verwerkt tot poeder.

Gerstegras bevat natuurlijke voedingsstoffen zoals bioflavonoïden, bètacaroteen, een scala aan vitamines (A, B1, B2, B3, B6, B12, C, E en K) en mineralen zoals calcium, fosfor, kalium, ijzer en zink. Daarnaast is het rijk aan chlorofyl en bevat het alle essentiële aminozuren.

-p-

-p-

-p-

-p-

-p-

-p-

-p-

-p-

-p-

-p-