Nieren

De vlier (Sambucus nigra L.) is een inheemse boom of struik die wijdverspreid voorkomt in Nederland. De plant groeit op uiteenlopende locaties, zoals langs wegen, in bosranden en in tuinen.
Aan het einde van mei bloeit de vlier met grote schermen van kleine, roomwitte bloemen die een zoete, bloemige geur verspreiden. Deze bloesems worden traditioneel gebruikt voor het maken van onder andere vlierbloesemlikeur, -siroop en pannenkoekjes.
De bloemen bevatten verschillende natuurlijke plantenstoffen, waaronder flavonoïden zoals rutine, quercetine en astragaline. Daarnaast zijn er onder andere tannines (looistoffen), triterpenen, vetzuren en etherische olie in de bloesems aanwezig.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogde bloesem kruid van Sambucus nigra (Vlier).
De vlier (Sambucus nigra L.) is een inheemse boom of struik die wijdverspreid voorkomt in Nederland. De plant groeit op uiteenlopende locaties, zoals langs wegen, in bosranden en in tuinen.
Aan het einde van mei bloeit de vlier met grote schermen van kleine, roomwitte bloemen die een zoete, bloemige geur verspreiden. Deze bloesems worden traditioneel gebruikt voor het maken van onder andere vlierbloesemlikeur, -siroop en pannenkoekjes.

De bloemen bevatten verschillende natuurlijke plantenstoffen, waaronder flavonoïden zoals rutine, quercetine en astragaline. Daarnaast zijn er onder andere tannines (looistoffen), triterpenen, vetzuren en etherische olie in de bloesems aanwezig.

Kruidenthee samengesteld uit diverse kruiden
Lekker voor in de vroege ochtend

Vrouwenmantel (Alchemilla vulgaris) behoort tot een geslacht van ongeveer duizend soorten vaste kruidachtige en struikvormige planten binnen de rozenfamilie (Rosaceae). De plant komt voornamelijk voor in Europa en Azië, met enkele soorten in bergachtige gebieden van Afrika en Noord- en Zuid-Amerika. Vrouwenmantel groeit bij voorkeur op vochtige en verstoorde plekken, zoals bosranden, natte graslanden en wegbermen.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van Alchemilla vulgaris (Vrouwenmantel).
Vrouwenmantel (Alchemilla vulgaris) behoort tot een geslacht van ongeveer duizend soorten vaste kruidachtige en struikvormige planten binnen de rozenfamilie (Rosaceae). De plant komt voornamelijk voor in Europa en Azië, met enkele soorten in bergachtige gebieden van Afrika en Noord- en Zuid-Amerika. Vrouwenmantel groeit bij voorkeur op vochtige en verstoorde plekken, zoals bosranden, natte graslanden en wegbermen.

Kruidenthee samengesteld uit diverse kruiden
Lekker voor ieder moment

De grote weegbree (Plantago major) is een plant die behoort tot de weegbreefamilie (Plantaginaceae) en varieert in grootte van 10 tot 50 cm. Het vormt een dicht bladrozet dat goed bestand is tegen betreding, waardoor het vaak wordt beschouwd als onkruid. Deze plantensoort komt veel voor in tuinen, langs wegen en paden, en wordt soms spottend het "voetspoor van de blanken" genoemd. Niettemin is er een gekweekte variëteit bekend als Plantago major 'Rosularis'.

Smalle weegbree (Plantago lanceolata) is een inheemse plant die voorkomt in Europa, delen van Azië, Noord-Afrika en Noord-Amerika. De plant groeit bij voorkeur op vochtige, zanderige grond en is te vinden in graslanden, langs wegen en spoorwegen en zelfs tussen bestrating.
Smalle weegbree kan een hoogte bereiken van ongeveer 75 centimeter en heeft lange, smalle bladeren. Vanaf mei bloeit de plant met lichtgroene bloemaren, voorzien van opvallende witte meeldraden.

Smalle weegbree (Plantago lanceolata) is een inheemse plant die voorkomt in Europa, delen van Azië, Noord-Afrika en Noord-Amerika. De plant groeit bij voorkeur op vochtige, zanderige grond en is te vinden in graslanden, langs wegen en spoorwegen en zelfs tussen bestrating.
Smalle weegbree kan een hoogte bereiken van ongeveer 75 centimeter en heeft lange, smalle bladeren. Vanaf mei bloeit de plant met lichtgroene bloemaren, voorzien van opvallende witte meeldraden.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van Plantaginis (Plantago) lanceolata (Weegbree Smalle).
Smalle weegbree (Plantago lanceolata) is een inheemse plant die voorkomt in Europa, delen van Azië, Noord-Afrika en Noord-Amerika. De plant groeit bij voorkeur op vochtige, zanderige grond en is te vinden in graslanden, langs wegen en spoorwegen en zelfs tussen bestrating.
Smalle weegbree kan een hoogte bereiken van ongeveer 75 centimeter en heeft lange, smalle bladeren. Vanaf mei bloeit de plant met lichtgroene bloemaren, voorzien van opvallende witte meeldraden.

De schietwilg (Salix alba), ook bekend als “white willow” in het Engels, is een boom die veel voorkomt in Nederland. De bast van de wilg bevat van nature de stof salicine, een glycoside die al in 1828 werd geïdentificeerd door de Duitse apotheker Johann Andreas Buchner.
Schietwilg wordt gewaardeerd om zijn lange geschiedenis van gebruik en is botanisch interessant vanwege zijn karakteristieke bladeren en groeivorm.

Zinkbisglycinaat is een gecheleerde vorm van zink, waarbij het mineraal gebonden is aan twee moleculen van het aminozuur glycine. Deze vorm staat bekend om de goede biologische beschikbaarheid. Zink komt van nature voor in voeding, zoals vlees, vis, noten, zaden en volle granen, en is beschikbaar in verschillende supplementvormen. Zinkbisglycinaat is een stabiele, goed opneembare zinkbron.

Zoethout (Glycyrrhiza glabra) is een veelzijdig kruid dat van oudsher wordt gebruikt in diverse traditionele geneeswijzen, waaronder de Ayurvedische geneeskunde. Het wordt wereldwijd verbouwd, onder andere in Europa, Azië en het Midden-Oosten, en is een winterharde plant die ook in Nederland kan groeien. De wortels van de plant hebben drie tot vier jaar nodig om te rijpen voordat ze geoogst kunnen worden. Zoethout wordt zowel culinair als in voedingssupplementen en farmaceutische toepassingen gebruikt vanwege de natuurlijke zoetheid. Deze zoetheid wordt veroorzaakt door de stof glycyrrhizine, die van nature in de wortels aanwezig is. Ook de bladeren kunnen worden gebruikt, bijvoorbeeld voor het maken van thee.

De schil van de zwarte walnoot (Juglans nigra) wordt verkregen uit de onvolgroeide vruchten van de boom. Zwarte walnoot, ook bekend als “zwarte noot”, is een soort walnoot die van nature voorkomt in de Verenigde Staten en Canada. De boom behoort tot de okkernootfamilie.
De vruchten van de zwarte walnoot zijn donkerbruin en hebben een kenmerkende geur die verschilt van die van Europese walnoten. Ze worden soms verwerkt in extracten of tincturen, waarbij de natuurlijke stoffen behouden blijven. De vruchten zijn eetbaar en bevatten onder andere polyfenolen, looistoffen, juglon, tannines en omega-vetzuren.

De gewone walnoot (Juglans regia) wordt veel gebruikt in voeding en culinair gebruik vanwege de eetbare noten.

De zwarte bes (Ribes nigrum L.) is een plant die van nature voorkomt in Noord-Azië, Noord-Europa en Centraal-Europa. De naam ‘nigrum’ verwijst naar de donkere kleur van de bessen, terwijl ‘ribes’ verwijst naar de bessen zelf.
De zwarte bes groeit goed op vochtige, voedselrijke grond en is bestand tegen kou en vochtigheid. In Nederland en België komt de plant veel voor.

Verschillende delen van de plant worden traditioneel gebruikt, waaronder de bessen, pitten en bladeren. De bessen bevatten onder andere vitamines en mineralen, terwijl het blad rijk is aan natuurlijke plantenstoffen zoals bioflavonoïden, anthocyanen en tannines. Het gebruik van zwarte besblad (Folium Ribis nigri) kent een lange geschiedenis in culinaire en traditionele toepassingen.