F, G, H, I, J

Aziatische waternavel, ook bekend als Gotu kola (Centella asiatica), is een laagblijvende plant die van nature voorkomt in delen van Zuidoost-Azië. De plant groeit bij voorkeur in vochtige gebieden en speelt al eeuwenlang een belangrijke rol binnen traditionele systemen zoals de Ayurveda.
Binnen deze tradities wordt Aziatische waternavel gewaardeerd vanwege haar lange geschiedenis en veelzijdige toepassing in cultureel gebruik. Door de aanwezigheid van verschillende natuurlijke plantstoffen heeft de plant een vaste plaats gekregen binnen de kruidkundige traditie van Azië.
Aziatische waternavel is te herkennen aan haar kruipende stengels en kleine, ronde bladeren. Tijdens de bloeiperiode verschijnen er kleine witte tot lichtroze bloemen.

Blaaswier (Fucus vesiculosus) is een soort bruinwier uit het geslacht Fucus. Het komt voor langs de noordelijke kusten van de Atlantische en Stille Oceaan, en is te vinden in de Noordzee en Oostzee, vaak in kelpwouden. De plant valt op door de luchtblazen die sommige varianten hebben, die als drijforgaan dienen; er bestaan echter ook typen zonder deze blaasje.
Blaaswier behoort tot de bruinwieren en bevat van nature verschillende polyfenolen, waaronder florotannines. Daarnaast bevat de plant mineralen zoals jodium, kalium, magnesium, calcium en ijzer. Door deze natuurlijke samenstelling is blaaswier opgenomen in botanische en historische beschrijvingen van zeewieren.

Breukkruid (Herniaria glabra) is een laagblijvende, kruidachtige plant uit de anjerfamilie (Caryophyllaceae). De plant kan eenjarig, tweejarig of meerjarig zijn en bloeit doorgaans van juni tot oktober. Door haar bescheiden formaat en groeiwijze valt breukkruid vooral op in droge, open gebieden.
De plant komt van nature voor in delen van Europa en groeit bij voorkeur op zandige, schrale bodems. Door haar kruipende groei en kleine, groenige bloemen blijft ze vaak onopvallend in het landschap.
Historische context
De Nederlandse naam breukkruid verwijst naar het gebruik van de plant in vroegere tijden. In historische kruidenboeken en volkskundige bronnen werd breukkruid genoemd in verband met traditionele toepassingen.

De duivelsklauw (Harpagophytum procumbens) dankt zijn naam aan de opvallende, klauwachtige stekels die de vruchten bedekken. De botanische naam is afgeleid van het Griekse woord harpagos, wat “anker” betekent en verwijst naar de karakteristieke vorm van deze stekels.
De plant groeit van nature in droge gebieden van zuidelijk Afrika, met name in de Kalahari-woestijn, die zich uitstrekt over delen van Namibië, Botswana en Zuid-Afrika. Duivelsklauw is een verre verwant van het sesamplantje en bloeit met opvallende, trompetvormige bloemen in tinten van rood tot paars.

Binnen botanische en etnografische beschrijvingen wordt vooral aandacht besteed aan de ondergrondse delen van de plant, zoals de knollen en wortels. 

De grote gele gentiaan, ook bekend als Gentiana lutea, is een vaste plant uit de gentiaanfamilie (Gentianaceae). Van nature groeit deze plant in Europese gebergten, voornamelijk op hoogtes tot 2200 meter.
De plant kan een hoogte van 0,5–1,5 meter bereiken. Haar tegenoverstaande bladeren hebben vijf tot zeven boogvormige nerven. De grote gele bloemen verschijnen in clusters van drie tot tien in de oksels van de bovenste bladeren, maar de plant bloeit pas na zeven tot tien jaar en kan daarna 40 tot 60 jaar oud worden.
De wortelstok van de grote gentiaan kan tot 1 meter lang worden en is vlezig verdikt tot 5 cm. De wortel bevat suikers zoals gentiobiose en natuurlijke bitterstoffen, evenals fytosterolen, fenolzuren, oligosachariden en pectinen. 

Panax Ginseng is een plant met een langzaam groeiende, stevige wortel en behoort tot de familie van de Araliaceae. Het is één van de bekendste planten uit de traditionele Chinese geneeskunde en wordt al duizenden jaren in Azië gebruikt.
De naam “Panax” komt van het Griekse woord voor “alles-genezer”, verwijzend naar de historische reputatie van de plant in traditionele geneeswijzen. Panax Ginseng bevat unieke stoffen genaamd ginsenosiden, die alleen in deze plant voorkomen.
Andere planten met “ginseng” in hun naam, zoals Siberische ginseng (Eleutherococcus senticosus) of Indische ginseng / Ashwagandha (Withania somnifera), behoren tot andere plantenfamilies en bevatten deze specifieke ginsenosiden niet.

De Griekse alant (Inula helenium) is een vaste plant die tot de composietenfamilie (Compositae of Asteraceae) behoort. Deze plant is van nature te vinden in West- en Centraal-Azië en staat al sinds de oudheid bekend om zijn culinaire en medicinale toepassingen.

De oude Grieken noemden de plant helenion, wat "de stralende, de schitterende" betekent. Deze naam is verwant aan hèlios, wat "zon" betekent. Er bestaan verschillende mythen rondom de naamgeving. De Romeinen namen de Griekse naam over en noemden de plant inula. Toen Linnaeus in 1753 de wetenschappelijke Latijnse naam Inula helenium introduceerde, combineerde hij de Romeinse geslachtsnaam met de Griekse soortnaam.

Hibiscus (Hibiscus sabdariffa), ook wel roselle genoemd, wordt wereldwijd gebruikt in zowel warme als koude dranken en als natuurlijke smaak- en kleurstof in de voedingsindustrie. De plant wordt vooral gewaardeerd om haar frisse, zurige smaak en opvallende dieprode kleur.
Hibiscus sabdariffa L. is een eenjarige struik die een hoogte van meer dan twee meter kan bereiken. De plant heeft doorgaans gladde, rood getinte stengels en crème- tot lichtgele bloemen die aan het einde van de dag roze verkleuren. Na de bloei ontwikkelt zich een kenmerkende rode bloemkelk, die vlezig, knapperig en sappig is. Wanneer deze kelk volledig is uitgegroeid en opdroogt, wordt hij bruin en barst open.

Hyssop (Hyssopus officinalis) behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae) en is een kruid met waardevolle etherische oliën.
Deze opvallende struik bereikt een hoogte van 30 tot 60 cm en heeft een houtachtige basis met opgaande takken. De donkergroene lancetvormige bladeren zijn ongeveer 2 tot 2,5 cm lang. Tijdens de bloeiperiode, van juli tot september, produceert hyssop kleine blauw/lila-achtige lipbloemen die in kransen groeien, hoewel sommige exemplaren wit of roze kunnen zijn.

De Japanse notenboom (Ginkgo biloba), ook wel bekend als de Japanse tempelboom, is een bijzondere loofboom met een zeer lange geschiedenis. De soort wordt al eeuwenlang vermeld in botanische en culturele bronnen uit Oost-Azië en is van oorsprong afkomstig uit China.
Ginkgo biloba is uniek binnen het plantenrijk en wordt beschouwd als een soort zonder directe verwanten. Om die reden noemde Charles Darwin de ginkgo een “levend fossiel”. De boom bestaat al ongeveer 250 miljoen jaar en heeft meerdere massale uitstervingen overleefd. Tegenwoordig wordt hij wereldwijd aangeplant als sier- en laanboom.

Kleefkruid (Galium aparine) behoort tot de sterbladigenfamilie (Rubiaceae). Deze plant staat bekend om haar vermogen om zich vast te klampen aan voorwerpen die ermee in aanraking komen, dankzij de talrijke haakjes op zowel de stengel als de vruchten. Hierdoor blijven planten en vruchten hangen in de vacht van dieren, wat resulteert in een wijdverspreide verspreiding over grote afstanden.
De bladeren van kleefkruid zijn het breedst boven het midden en hebben één centrale nerf. Ze groeien in kransen van zeven bij elkaar. Ook deze bladeren hebben haakjes, zij het minder dan de rest van de plant. De stengel is verdikt aan de toppen.

De Juglans regia, ook bekend als walnoot, okkernoot of notelaar, behoort tot de okkernootfamilie (Juglandaceae). Deze soort staat ook bekend als gewone walnoot of Perzische walnoot, om verwarring met het geslacht Juglans te voorkomen. Andere soorten in het geslacht Juglans zijn onder meer de witte walnoot en de zwarte walnoot.
Deze bladverliezende boom kan een hoogte van wel 30 meter bereiken met een kroon die meer dan 10 meter breed kan worden. De bladeren zijn oneven geveerd en kunnen 25-40 cm lang worden, bestaande uit vijf tot negen deelblaadjes per samengesteld blad. De drie grootste deelblaadjes bevinden zich aan het einde van het blad en meten 10-18 cm lang en 6-8 cm breed. De deelblaadjes aan de basis van het blad zijn kleiner, meestal 5-8 cm lang.

De moerasspirea (Filipendula ulmaria) is een vaste plant behorend tot de rozenfamilie (Rosaceae). Het is een rechtopstaande plant die een hoogte kan bereiken van 0,6 tot 2 meter. De bloemen van de moerasspirea zijn talrijk en roomkleurig, met een breedte van 0,4 tot 1 cm en elk bestaande uit vijf kroonblaadjes, die een sterke amandelgeur hebben. De bladeren zijn veervormig samengesteld, met een groot topblaadje dat handvormig is gespleten.

Onsterfelijkheidskruid - Gynostemma pentaphyllum, ook bekend als ‘jiaogulan’, is een klimplant die van nature voorkomt in Japan, Zuidoost-China en Thailand. In Nederland staat deze plant bekend als ‘onsterfelijkheidskruid’ of ‘eeuwig-leven-kruid’.
Het kruid wordt traditioneel gebruikt in de Chinese cultuur en bevat verschillende plantenstoffen, waaronder antioxidanten. Gynostemma pentaphyllum wordt vaak verwerkt in thee of supplementen vanwege zijn rijke samenstelling aan natuurlijke stoffen.

Sint Janskruid (Hypericum perforatum) is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in de Europese kruidengeneeskunde. Het gebruik van Sint Janskruid gaat terug tot de tijd van de Oude Grieken. Traditioneel wordt het geoogst tussen 21 en 24 juni, ter gelegenheid van het Sint Jansfeest, zowel in heidense als christelijke tradities.
De plant bevat bioflavonoïden, looistoffen en etherische oliën. Sint Janskruid wordt in de volksgeneeskunde verwerkt in oliën, tincturen of supplementen.

De Amerikaanse toverhazelaar (Hamamelis virginiana) is een struik behorend tot de familie Hamamelidaceae, inheems in Noord-Amerika van Nova Scotia tot Minnesota, en van zuidelijk en centraal Florida tot het oosten van Texas.
De struik kan een hoogte bereiken van 6 tot soms zelfs 10 meter, met een bossige groei dankzij de vele takken die net boven de grond ontspringen. De bast is lichtbruin, glad maar enigszins schilferig, en vertoont aan de binnenkant een roodpaarse kleur.
Bloeiend van september tot en met oktober, vertonen de bloemen van de Amerikaanse toverhazelaar clusters van 4 meeldraden. Ze variëren meestal van lichtgeel tot heldergeel, hoewel ook oranje of rode tinten voorkomen. De bloemblaadjes zijn lintvormig en meten 10-20 mm in lengte.

De Amerikaanse toverhazelaar (Hamamelis virginiana) is een struik behorend tot de familie Hamamelidaceae, inheems in Noord-Amerika van Nova Scotia tot Minnesota, en van zuidelijk en centraal Florida tot het oosten van Texas.
De struik kan een hoogte bereiken van 6 tot soms zelfs 10 meter, met een bossige groei dankzij de vele takken die net boven de grond ontspringen. De bast is lichtbruin, glad maar enigszins schilferig, en vertoont aan de binnenkant een roodpaarse kleur.
Bloeiend van september tot en met oktober, vertonen de bloemen van de Amerikaanse toverhazelaar clusters van 4 meeldraden. Ze variëren meestal van lichtgeel tot heldergeel, hoewel ook oranje of rode tinten voorkomen. De bloemblaadjes zijn lintvormig en meten 10-20 mm in lengte.

Zoethout (Glycyrrhiza glabra) is een veelzijdig kruid dat al eeuwen wordt gebruikt in diverse tradities, waaronder de Ayurvedische cultuur. De plant wordt verbouwd in verschillende delen van de wereld, zoals Europa, Azië en het Midden-Oosten, en kan ook in Nederland groeien. De wortels hebben drie tot vier jaar nodig voordat ze geoogst kunnen worden.
Naast de wortels worden ook de bladeren van zoethout gebruikt, bijvoorbeeld voor het zetten van thee. Zoethout is bekend om zijn karakteristieke zoete smaak, die onder andere wordt veroorzaakt door de natuurlijke stof glycyrrhizine. Het wordt veel toegepast in voedingsmiddelen en kruidbereidingen.

De schil van de zwarte walnoot (Juglans nigra) wordt verkregen uit de onvolgroeide vruchten van de boom. Zwarte walnoot, ook bekend als “zwarte noot”, is een soort walnoot die van nature voorkomt in de Verenigde Staten en Canada. De boom behoort tot de okkernootfamilie.
De vruchten van de zwarte walnoot zijn donkerbruin en hebben een kenmerkende geur die verschilt van die van Europese walnoten. Ze worden soms verwerkt in extracten of tincturen, waarbij de natuurlijke stoffen behouden blijven. De vruchten zijn eetbaar en bevatten onder andere polyfenolen, looistoffen, juglon, tannines en omega-vetzuren.

De gewone walnoot (Juglans regia) wordt veel gebruikt in voeding en culinair gebruik vanwege de eetbare noten.