Nederlandse naam

De grote engelwortel, ook bekend als aartsengelwortel, behoort tot de schermbloemenfamilie (Apiaceae). De plant groeit van nature op vochtige, voedselrijke grond langs waterkanten, zoals bij het IJsselmeer, rivieroevers en grienden, en wordt daarnaast ook in tuinen gekweekt.

De plant wordt van oudsher in verschillende regio’s gekweekt, van Midden-Duitsland tot Toerkestan. Uit de zaden en wortels wordt een aromatische olie gewonnen, bekend als angelica-olie, die wordt toegepast in de cosmetische industrie, bakkerijen en likeurstokerijen. De stengels en bladstelen kunnen worden gekonfijt vanwege hun zoete en geurige smaak.

Echte guldenroede (Solidago virgaurea), ook bekend als goldenrod, is een inheemse plant die van oudsher voorkomt in Europa en Azië. De plant valt op door haar goudgele bloei en was vroeger een vertrouwd onderdeel van de traditionele Hollandse kruidentuin.
Historisch gezien werden de bloemen van guldenroede op grote schaal geoogst, gedroogd en vermalen. Deze werden onder andere gebruikt als natuurlijke grondstof voor het maken van gele kleurstoffen. De plant wordt vaak genoemd in historische en botanische bronnen vanwege haar opvallende verschijning en brede toepassing binnen ambachtelijke en culturele tradities.

Tegenwoordig wordt echte guldenroede vooral gewaardeerd om haar botanische kenmerken en haar rol binnen de Europese plantenhistorie.

Hartgespan (Leonurus cardiaca) is een geurige vaste plant die behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae). Van oorsprong uit Centraal-Azië, heeft deze plant zich over de hele wereld verspreid.
De bladeren zijn geschikt voor het kruiden van erwten- en linzensoep, en werden vroeger ook gebruikt bij het brouwen van bier. 
De plant groeit tot een hoogte van 30-90 cm en vormt wortelstokken en vierkante stengels met verspreide beharing. De bladeren, die middelgroen van kleur zijn, hebben drie tot zeven lobben en zijn aan de onderkant donzig behaard.

Echte heemst (Althaea officinalis) behoort tot de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae) en is wereldwijd verspreid door menselijke activiteit, vooral naar gebieden met geschikte bodem, vochtigheid en klimaat.
Het zetmeel in de wortel, vermengd met eiwitachtige stoffen, werd vroeger gebruikt bij het maken van marshmallows en spekken. De bladeren kunnen gekookt worden gegeten en de bloemen zijn rauw te gebruiken in salades.

Echte heemst (Althaea officinalis) behoort tot de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae) en is wereldwijd verspreid door menselijke activiteit, vooral naar gebieden met geschikte bodem, vochtigheid en klimaat.
Het zetmeel in de wortel, vermengd met eiwitachtige stoffen, werd vroeger gebruikt bij het maken van marshmallows en spekken. De bladeren kunnen gekookt worden gegeten en de bloemen zijn rauw te gebruiken in salades.

Heermoes (Equisetum arvense), ook wel paardenstaart genoemd vanwege zijn karakteristieke uiterlijk, behoort tot de paardenstaartfamilie (Equisetaceae). De plant komt veelvuldig voor in Europa en groeit op uiteenlopende locaties, zoals weiden, langs wegen, op braakliggende gronden en tegen hellingen.
Heermoes is een van de oudste plantensoorten op aarde en bestaat al ongeveer 390 miljoen jaar. De plant onderscheidt zich door zijn diepe wortelstelsel, waarmee hij voedingsstoffen uit diepere bodemlagen kan opnemen. Hierdoor bevat heermoes van nature diverse plantaardige bestanddelen, waaronder mineralen, vezels en silicium.

Herderstasje (Capsella bursa-pastoris) is een plant uit de kruisbloemenfamilie (Brassicaceae). Het is een één- of tweejarige, rechtop groeiende plant die een hoogte kan bereiken van circa 5 tot 60 centimeter. De plant is winterhard en beschikt meestal over een verhoute penwortel. De bochtig getande bladeren vormen een rozet rond de spoelvormige wortel.
Herderstasje komt veelvuldig voor in gematigde streken en groeit op uiteenlopende plaatsen, zoals akkers, bermen en braakliggende grond. Door zijn herkenbare hartvormige zaaddozen is de plant gemakkelijk te identificeren.

In historische en volkskundige bronnen wordt herderstasje genoemd als onderdeel van traditionele plantenkennis. Daarnaast worden de jonge rozetblaadjes culinair gebruikt. 

Hibiscus (Hibiscus sabdariffa), ook wel roselle genoemd, wordt wereldwijd gebruikt in zowel warme als koude dranken en als natuurlijke smaak- en kleurstof in de voedingsindustrie. De plant wordt vooral gewaardeerd om haar frisse, zurige smaak en opvallende dieprode kleur.
Hibiscus sabdariffa L. is een eenjarige struik die een hoogte van meer dan twee meter kan bereiken. De plant heeft doorgaans gladde, rood getinte stengels en crème- tot lichtgele bloemen die aan het einde van de dag roze verkleuren. Na de bloei ontwikkelt zich een kenmerkende rode bloemkelk, die vlezig, knapperig en sappig is. Wanneer deze kelk volledig is uitgegroeid en opdroogt, wordt hij bruin en barst open.

Hyssop (Hyssopus officinalis) behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae) en is een kruid met waardevolle etherische oliën.
Deze opvallende struik bereikt een hoogte van 30 tot 60 cm en heeft een houtachtige basis met opgaande takken. De donkergroene lancetvormige bladeren zijn ongeveer 2 tot 2,5 cm lang. Tijdens de bloeiperiode, van juli tot september, produceert hyssop kleine blauw/lila-achtige lipbloemen die in kransen groeien, hoewel sommige exemplaren wit of roze kunnen zijn.

De iep (Ulmus), ook bekend als olm, is een geslacht van loofbomen. Deze bomen hebben veernervige bladeren met een gezaagde of dubbelgezaagde bladrand. Ze bloeien voordat de bladeren verschijnen, met kleine groene bloemdekjes waarvan de slippen met elkaar vergroeid zijn. Boven de bloemdekjes staan de meeldraden met paarse helmhokken en de stamper. De zaden van de iep zijn afgeplat en hebben een brede, gevleugelde rand. Iepen gedijen het best op tamelijk voedselrijke, vochtige en kalkrijke grond.

IJzerhard (Verbena officinalis) is een plant die behoort tot de Verbena-familie. Het is een overblijvende kruidachtige plant, soms eenjarig, met een dunne, rechtopstaande stengel die tot 100 cm hoog kan worden, waarbij de onderkant van de stengel verhout. De bladeren van ijzerhard zijn behaard en kunnen verschillende vormen aannemen. Deze plant heeft geen opvallende geur en smaakt rauw en onbehandeld bitter.
De bloemen van ijzerhard verschijnen in aarvormige clusters in de bladoksels. Ze zijn trompetvormig en variëren in kleur van zachtroze tot violet. De bloeiperiode strekt zich uit van juni tot in de herfst. De bloemaren zijn slank maar toch stevig en buigzaam. De vrucht van ijzerhard is een splitvrucht.

Indische Wierook (Boswellia serrata) is een middelgrote tot grote bladverliezende boom met een licht open kroon en takken die licht overhangen. Deze boom behoort tot de familie Burseraceae en komt van nature voor in India en het Punjabgebied.
Uit de hars van de boom wordt Indische wierook gewonnen. Extracten van Boswellia serrata zijn klinisch onderzocht bij artrose en gewrichtspijnen, waarbij een lichte verbetering van pijn en functioneren werd vastgesteld. In de traditionele ayurveda wordt het gebruikt bij diabetes.

De Japanse notenboom (Ginkgo biloba), ook wel bekend als de Japanse tempelboom, is een bijzondere loofboom met een zeer lange geschiedenis. De soort wordt al eeuwenlang vermeld in botanische en culturele bronnen uit Oost-Azië en is van oorsprong afkomstig uit China.
Ginkgo biloba is uniek binnen het plantenrijk en wordt beschouwd als een soort zonder directe verwanten. Om die reden noemde Charles Darwin de ginkgo een “levend fossiel”. De boom bestaat al ongeveer 250 miljoen jaar en heeft meerdere massale uitstervingen overleefd. Tegenwoordig wordt hij wereldwijd aangeplant als sier- en laanboom.

De Kaapse geranium (Pelargonium sidoides), lokaal bekend als “umckaloabo”, is een inheemse geraniumsoort uit Zuid-Afrika. De plant groeit in het wild tussen hoog gras en aromatische bloembedden op de hellingen van de Kaapse kust en in de graslanden van Lesotho.
De Kaapse geranium heeft zachte, fluwelen grijsgroene bladeren en diep magentakleurige bloemen. De wortelstokken van de plant zijn donkerrood wanneer ze gedroogd en vermalen worden.

Kaneel (Cinnamomum) is al eeuwenlang bekend vanwege haar vele toepassingen. Het wordt gewonnen uit de schors van de Cinnamomum verum-boom, waarbij een deel van de schors zorgvuldig wordt losgesneden en de ruwe buitenkant wordt verwijderd met een mes. Uit de binnenkant van de schors worden de bekende kaneelstokjes of kaneelpoeder gemaakt. Kaneel wordt al eeuwenlang gewaardeerd, zowel in culinaire als in kruidenkundige kringen.
In Aziatische culturen wordt dit kruid al eeuwenlang gebruikt vanwege zijn veelzijdige toepassingen. Het heerlijke aroma van kaneel wordt bepaald door vluchtige oliën, waarvan cinnamaldehyde de meest voorkomende is. Daarnaast bevat kaneel ook stoffen zoals eugenol, coumarinen, tannines, OPC’s en terpenen.

Cat’s claw (Uncaria tomentosa), ook wel kattenklauw genoemd, is een klimplant die van oorsprong voorkomt in het Amazonegebied van onder andere Brazilië en Peru. De plant groeit in het regenwoud en kan zich met behulp van karakteristieke, klauwvormige doornen aan bomen vasthechten. Deze doornen, die zich aan de basis van de bladeren bevinden, geven de plant haar naam en maken het mogelijk om tot grote hoogten te klimmen.
In het Peruaanse Amazonegebied heeft cat’s claw een bijzondere culturele betekenis en wordt de plant beschouwd als onderdeel van de traditionele plantenkennis. Vanwege haar herkomst en ecologische waarde behoort de soort in bepaalde regio’s tot beschermde planten.

Kleefkruid (Galium aparine) behoort tot de sterbladigenfamilie (Rubiaceae). Deze plant staat bekend om haar vermogen om zich vast te klampen aan voorwerpen die ermee in aanraking komen, dankzij de talrijke haakjes op zowel de stengel als de vruchten. Hierdoor blijven planten en vruchten hangen in de vacht van dieren, wat resulteert in een wijdverspreide verspreiding over grote afstanden.
De bladeren van kleefkruid zijn het breedst boven het midden en hebben één centrale nerf. Ze groeien in kransen van zeven bij elkaar. Ook deze bladeren hebben haakjes, zij het minder dan de rest van de plant. De stengel is verdikt aan de toppen.

Knoflook (Allium sativum) behoort tot de lookachtigen (Alliaceae) en is een van de oudste cultuurplanten ter wereld. De plant vormt vanuit de bol in het voorjaar een bebladerde, ronde bloemschacht. Knoflook wordt wereldwijd gewaardeerd, zowel vanwege zijn karakteristieke smaak als zijn uitgesproken geur.
De toepassing van knoflook kent een lange geschiedenis binnen verschillende culturen. Al sinds de oudheid maakt de plant deel uit van traditionele keukens en kruidenkennis. Door zijn intense aroma is knoflook een veelgebruikt ingrediënt in uiteenlopende gerechten.

Kattensnor (Orthosiphon aristatus), ook bekend onder de naam Kumis Kutjing, is een plant die traditioneel wordt toegepast binnen verschillende Aziatische kruidentradities. De soort behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae) en komt van nature voor in tropische en subtropische gebieden, met name in Zuidoost-Azië, waaronder Maleisië en Java.
De plant groeit bij voorkeur op vochtige standplaatsen, zoals wetlands, langs rivieren en in moerassige gebieden. Kattensnor is vooral herkenbaar aan zijn witte tot lichtlila bloemen met opvallend lange, draadvormige meeldraden die tot circa drie centimeter lang kunnen worden. Deze uiterlijke kenmerken hebben geleid tot de Nederlandse benaming “kattensnor”.

De lange zonnedauw (Drosera longifolia) is een meerjarige vleesetende plant behorend tot de zonnedauwfamilie (Droseraceae).
De plant groeit tot een hoogte van 5-20 cm en vormt een rozet van bladeren. De bladeren hebben lange stelen en zijn opstaand, langwerpig tot lancetvormig, met de breedste punt boven het midden. Ze zijn bedekt met talloze rode, kleverige tentakels die klierweefsel bevatten. Deze tentakels vangen kleine insecten zoals Simuliidae. Zodra een insect de tentakels raakt, rolt het blad zich om het insect en scheidt verteringsenzymen af. De vrijgekomen voedingsstoffen, waaronder stikstof, worden door de plant geabsorbeerd.
De plant ontkiemt in het voorjaar en bloeit in juli en augustus met drie tot acht witte bloemen, die alleen bij zonneschijn opengaan.

Lavas, ook wel bekend als de maggiplant, is een vaste plant uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae). De naam "maggiplant" verwijst naar de sterke geur, die doet denken aan het maggi-aroma. Het kruid is echter geen ingrediënt van het originele Maggi-recept.
Oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Azië en Iran, verspreidden de Romeinen lavas door heel Europa tijdens hun veroveringstochten. Tegenwoordig groeit de plant in grote delen van Europa en Noord-Amerika en komt ze incidenteel voor in het noorden van Thailand.

Lievevrouwebedstro (Galium odoratum; synoniem: Asperula odorata) is een meerjarige, winterharde kruidachtige plant uit de sterbladigenfamilie (Rubiaceae). De plant groeit van nature in loofbossen en schaduwrijke gebieden en staat bekend om haar fijne geur, die vooral na het drogen duidelijker wordt.
De plant heeft een dunne, kruipende wortel met talrijke uitlopers. De rechtopstaande, vierkante stengel is teer, onvertakt en wordt doorgaans 10 tot 30 cm hoog. De bladeren staan in kransen van zes tot negen en zijn lancetvormig, 1 tot 4 cm lang. Botanisch gezien zijn slechts twee daarvan echte bladeren; de overige zijn steunblaadjes die qua vorm en functie overeenkomen en samen een stervormig geheel vormen.

De lindeboom (Tilia) is inheems in de Benelux en staat bekend om zijn opmerkelijke levensduur, die gemakkelijk de 1000 jaar kan overstijgen. Deze majestueuze boom kan een hoogte bereiken van wel 20 tot 30 meter, afhankelijk van zijn groeicondities. De Latijnse benaming voor de lindeboom is Tilia.
Hoewel de lindeboom wijdverspreid is in Europa, komt hij niet voor in het meest noordelijke en zuidelijke deel van het continent. Buiten Europa wordt de linde ook in delen van Azië aangetroffen, maar in veel mindere mate.
De boom bloeit in de maanden juni en juli. De lindebloei produceert veel honing, van de bloemen kan men kruidenthee maken.

Longkruid behoort tot het geslacht Pulmonaria binnen de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). De botanische naam is afgeleid van het Latijnse woord pulmo, wat “long” betekent. Deze naam verwijst naar de opvallende bladtekening van sommige soorten, zoals gevlekt longkruid, die vroeger werd vergeleken met het uiterlijk van menselijke longen.
Deze associatie speelde een belangrijke rol binnen de signatuurleer, een traditionele leer waarin men aannam dat het uiterlijk van een plant aanwijzingen gaf over haar toepassingsgebied. Op basis van deze gedachtegang werd longkruid in het verleden gebruikt bij aandoeningen die met de longen werden geassocieerd.