Nederlandse naam

Maïshaar, ook wel maïsbaard genoemd, bestaat uit de fijne stempels van de maïsplant. In verse vorm zijn deze draden groen van kleur; na het drogen verkleuren ze naar donkerbruin tot zwart.

Maïshaar wordt traditioneel verwerkt in diverse kruiden- en voedingsbereidingen. Het wordt gewaardeerd om zijn milde karakter en wordt al lange tijd toegepast binnen verschillende traditionele toepassingen.

Mannetjesereprijs (Veronica officinalis) is een vaste plant die een dichte zode vormt en behoort tot de weegbreefamilie (Plantaginaceae). Van nature komt deze plant voor in Eurazië.
De plant bereikt een hoogte van 10-50 cm en heeft stengels die zich horizontaal verspreiden en vervolgens naar boven toe omhoog groeien. De stengels zijn gelijkmatig behaard. De bladeren, kortgesteeld, zijn elliptisch of omgekeerd eirond van vorm, met licht getande of gezaagde randen.
Mannetjesereprijs bloeit van mei tot augustus met lichtblauwe bloemen, die donker geaderd zijn en een grootte hebben van 6-8 mm. Er zijn ook varianten van de plant met donkerblauwe, roze of witte bloemen. De bloemen groeien in trossen.

De maretak (Viscum album) is een groenblijvende plant die behoort tot de sandelhoutfamilie (Santalaceae). De plant staat ook bekend onder namen als mistletoe, mistel en vogellijm. Van nature komt de maretak voor in Europa, Noordwest-Afrika en West- en Centraal-Azië. Het is een halfparasiet die groeit op verschillende soorten bomen en struiken, waarop hij water en mineralen onttrekt terwijl hij zelf aan fotosynthese doet.
Door de eeuwen heen is de maretak sterk verweven geraakt met legenden, rituelen en symboliek. Voor de druïden gold de maretak die op een eik groeide als heilig en werd deze geassocieerd met het nieuwe jaar, vruchtbaarheid en voorspoed. 

Mariadistel (Silybum marianum),  ook wel melkdistel genoemd, is een stekelige plant uit de composietenfamilie (Asteraceae). Van oorsprong komt de plant uit het Middellandse Zeegebied, maar hij groeit ook in gematigde streken zoals Nederland en België.
De plant is bekend om zijn opvallende, wit gevlekte bladeren en paarse bloemhoofden. De zaden van de mariadistel bevatten natuurlijke bestanddelen, waaronder silymarine, een groep bioactieve stoffen die tot de antioxidanten wordt gerekend. Vanwege deze samenstelling wordt mariadistel traditioneel verwerkt in diverse voedings- en kruidenproducten.

De tweestijlige meidoorn (Crataegus laevigata), is een doornige struik of kleine boom die van nature voorkomt in grote delen van Europa. In het voorjaar bloeit hij met witte bloemen, terwijl hij in de herfst donkerrode, bol- of eivormige bessen voortbrengt, ook wel “meelbessen” genoemd.
Bladeren, bloemen en bessen van de meidoorn bevatten van nature een rijke samenstelling van plantaardige stoffen, waaronder flavonoïden, procyanidines, vitamine C, tannines en glycosiden. Vanwege deze samenstelling wordt meidoorn traditioneel verwerkt in verschillende kruidproducten en supplementen.

Moederkruid, ook bekend als feverfew, is een aromatische, meerjarige plant uit Zuidwest-Europa. Het heeft een lange geschiedenis in kruidengeneeskunde en wordt traditioneel gekweekt in kruidentuinen vanwege zijn aromatische bloemen en bladeren.
De plant bevat van nature diverse plantaardige stoffen, waaronder flavonoïden en andere bioactieve componenten. Bloemen en bladeren worden verwerkt in kruidproducten en thee. Dankzij zijn rijke samenstelling is moederkruid een populair kruid voor gebruik in verschillende traditionele toepassingen en botanische collecties.

Moringa oleifera, vaak de 'boom van het leven' genoemd, is een plant die van nature voorkomt in delen van Afrika en Azië. De bladeren van de moringaboom bevatten verschillende voedingsstoffen, zoals vitaminen, mineralen, eiwitten en antioxidanten.

In veel Aziatische en Afrikaanse culturen wordt moringa al eeuwenlang gebruikt als onderdeel van de dagelijkse voeding. De bladeren kunnen bijvoorbeeld worden verwerkt in maaltijden of als supplement worden gebruikt vanwege hun voedingswaarde.

De Ogentroost (Euphrasia officinalis) behoort tot de bremraapfamilie (Orobanchaceae) en gedijt voornamelijk in Frankrijk, met uitzondering van het Middellandse Zeegebied. Deze plant is ook te vinden in andere delen van Europa, zoals Duitsland, Oostenrijk en Schotland.
De Ogentroost is een eenjarige plant die doorgaans tussen de 10 en 25 cm hoog wordt en bedekt is met talrijke lange klierharen. Van mei tot september bloeit de plant met witte bloemen die vaak een lichtpaarse bovenlip en een gele vlek op de onderlip hebben.

De Juglans regia, ook bekend als walnoot, okkernoot of notelaar, behoort tot de okkernootfamilie (Juglandaceae). Deze soort staat ook bekend als gewone walnoot of Perzische walnoot, om verwarring met het geslacht Juglans te voorkomen. Andere soorten in het geslacht Juglans zijn onder meer de witte walnoot en de zwarte walnoot.
Deze bladverliezende boom kan een hoogte van wel 30 meter bereiken met een kroon die meer dan 10 meter breed kan worden. De bladeren zijn oneven geveerd en kunnen 25-40 cm lang worden, bestaande uit vijf tot negen deelblaadjes per samengesteld blad. De drie grootste deelblaadjes bevinden zich aan het einde van het blad en meten 10-18 cm lang en 6-8 cm breed. De deelblaadjes aan de basis van het blad zijn kleiner, meestal 5-8 cm lang.

Olijfbladeren komen van de wilde olijfboom (Olea europaea) en bevatten van nature antioxidanten. Deze bomen zijn oorspronkelijk inheems in West-Azië, Egypte en Syrië, en komen tegenwoordig ook voor in het Middellandse Zeegebied, Zuid-Amerika, het zuiden van de Verenigde Staten, Zuid-Australië en de tropen.

Al eeuwenlang worden olijfbladeren gebruikt in het Middellandse Zeegebied, bijvoorbeeld als thee. Ze bevatten verschillende plantenstoffen, waaronder oleuropeïne, secoiridoïden en flavonoïden. Olijfbladeren hebben een rijke geschiedenis in de traditionele keuken en volkskruidenkunde en worden vaak geassocieerd met de olijfboom, ook wel de 'boom des levens' genoemd.

De moerasspirea (Filipendula ulmaria) is een vaste plant behorend tot de rozenfamilie (Rosaceae). Het is een rechtopstaande plant die een hoogte kan bereiken van 0,6 tot 2 meter. De bloemen van de moerasspirea zijn talrijk en roomkleurig, met een breedte van 0,4 tot 1 cm en elk bestaande uit vijf kroonblaadjes, die een sterke amandelgeur hebben. De bladeren zijn veervormig samengesteld, met een groot topblaadje dat handvormig is gespleten.

Onsterfelijkheidskruid - Gynostemma pentaphyllum, ook bekend als ‘jiaogulan’, is een klimplant die van nature voorkomt in Japan, Zuidoost-China en Thailand. In Nederland staat deze plant bekend als ‘onsterfelijkheidskruid’ of ‘eeuwig-leven-kruid’.
Het kruid wordt traditioneel gebruikt in de Chinese cultuur en bevat verschillende plantenstoffen, waaronder antioxidanten. Gynostemma pentaphyllum wordt vaak verwerkt in thee of supplementen vanwege zijn rijke samenstelling aan natuurlijke stoffen.

Oregano (Origanum vulgare), ook bekend als wilde marjolein, is een aromatisch kruid dat al duizenden jaren wordt gebruikt in verschillende keukens en culturen. Het kruid behoort tot de Lamiaceae-familie, waartoe ook rozemarijn, tijm en munt behoren.
Oregano bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder carvacrol, dat verantwoordelijk is voor de karakteristieke pittige en licht bittere smaak. Deze stof draagt bij aan het uitgesproken aroma van oregano.
De meest aromatische oregano groeit van nature in mediterrane berggebieden op kalkrijke bodems. In het voorjaar bloeit de wilde oregano, waarna het traditioneel wordt geoogst. Dankzij zijn smaak en samenstelling wordt oregano veel gebruikt in culinaire toepassingen en kruidentheeën.

Paardenbloem (Taraxacum officinale) is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in verschillende culturen. Zowel de wortel als de bovengrondse delen van de plant worden toegepast en staan bekend om hun veelzijdige gebruiksmogelijkheden.
De jonge bladeren van de paardenbloem worden traditioneel gebruikt in gerechten, zoals salades, vooral in het voorjaar. De gele bloemen kunnen worden gebruikt als decoratie en zijn ook geschikt om te drogen en te verwerken tot kruidenthee.
Paardenbloemen bevatten van nature verschillende plantenstoffen, waaronder bitterstoffen, flavonoïden en vetzuren. Daarnaast zijn ze een bron van vitaminen, zoals B-vitaminen en vitamine C, en bevatten ze mineralen zoals calcium, magnesium, zink en mangaan. 

Paardenbloem (Taraxacum officinale) is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in verschillende culturen. Zowel de wortel als de bovengrondse delen van de plant worden toegepast en staan bekend om hun veelzijdige gebruiksmogelijkheden.
De jonge bladeren van de paardenbloem worden traditioneel gebruikt in gerechten, zoals salades, vooral in het voorjaar. De gele bloemen kunnen worden gebruikt als decoratie en zijn ook geschikt om te drogen en te verwerken tot kruidenthee.
Paardenbloemen bevatten van nature verschillende plantenstoffen, waaronder bitterstoffen, flavonoïden en vetzuren. Daarnaast zijn ze een bron van vitaminen, zoals B-vitaminen en vitamine C, en bevatten ze mineralen zoals calcium, magnesium, zink en mangaan. 

De papaja (Carica papaya) behoort tot de familie Caricaceae en wordt geïmporteerd naar België en Nederland vanuit Midden-Amerika, Azië, Midden- en Zuid-Afrika. Recentelijk wordt de papaja ook in Nederland in kassen geteeld, waarbij speciale aarde nodig is. Deze vrucht is het hele jaar door verkrijgbaar, zonder noemenswaardige seizoensinvloeden.
De papaja groeit aan de stam van een meloenboom en wordt daarom ook wel "boommeloen" genoemd. De oorsprong van de papajaboom ligt in Mexico. Deze boom kan tot wel zes meter hoog worden, met een holle stam en grote, vingervormige bladeren. Er bestaan diverse ondersoorten van de papaja.

Passiebloem (Passiflora incarnata) is een plant die van oorsprong voorkomt in Midden- en Noord-Amerika. Verschillende delen van de plant worden al lange tijd gebruikt binnen diverse culturen. Tegenwoordig komt de passiebloem ook in andere delen van de wereld voor.
De opvallende bloemen van Passiflora incarnata zijn eetbaar en worden gewaardeerd om hun bijzondere uiterlijk. In de herfst vormt de plant vruchten en ook de bladeren zijn eetbaar. Deze bladeren bevatten van nature verschillende plantenstoffen, waaronder tannines, flavanolen, saponinen en choline, evenals mineralen zoals magnesium.
Binnen de kruidencultuur wordt passiebloem traditioneel toegepast en vaak verwerkt in kruidentheeën of andere kruidenbereidingen.

Pau d’arco (Tabebuia avellanedae) is een boom die van nature voorkomt in het Amazonegebied. Voor traditionele toepassingen wordt met name de binnenste laag van de schors gebruikt. Deze schors heeft een lange geschiedenis binnen verschillende culturen in Zuid-Amerika.
De schors van pau d’arco bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder flavonoïden en quinonen. In de bast zijn meer dan twintig verschillende quinonverbindingen geïdentificeerd, waaronder lapachol en beta-lapachone. Deze stoffen dragen bij aan de kenmerkende samenstelling van pau d’arco.

Pau d’arco wordt traditioneel verwerkt tot thee of andere kruidenbereidingen en wordt gewaardeerd vanwege zijn natuurlijke oorsprong en rijke plantenprofiel.

Pepermuntolie wordt gewonnen uit de bladeren van de pepermuntplant (Mentha piperita), een kruising tussen watermunt (Mentha aquatica) en aarmunt (Mentha spicata). Pepermunt behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae), waartoe ook andere aromatische kruiden zoals basilicum en rozemarijn behoren.
De plant werd in de zeventiende eeuw in Engeland herkend als een aparte soort en wordt sindsdien op grote schaal geteeld. Pepermunt bevat van nature verschillende etherische oliën, waaronder menthol, menthone en cineol, die samen zorgen voor de kenmerkende frisse geur en smaak.
Pepermuntolie wordt gebruikt als ingrediënt in uiteenlopende producten, zoals pepermuntsnoep, aroma’s en kruidenbereidingen. Daarnaast worden de bladeren van de pepermuntplant traditioneel verwerkt tot thee.

Peterselie (Petroselinum crispum) is een tweejarige, winterharde kruidachtige plant uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae). Het kruid wordt veel gebruikt in de Europese, Amerikaanse en Midden-Oosterse keuken vanwege zijn frisse, aromatische smaak.
In de oudheid had peterselie een symbolische betekenis. Bij de oude Grieken stond het kruid symbool voor vreugde en werd het veelvuldig toegepast in rituelen en tradities. De Romeinen verspreidden het gebruik van peterselie verder door West-Europa. In de Middeleeuwen werd peterselie zowel als kruid als groente gegeten en verbouwd, onder andere in de tuinen van Karel de Grote.

Propolis is een natuurlijke, bruinrode substantie die door honingbijen wordt geproduceerd. Binnen de bijenkast gebruiken bijen propolis als bouw- en afdichtingsmateriaal, onder andere om openingen te dichten en de structuur van de korf te verstevigen.
Honingbijen verzamelen propolis vanaf de zomer op warme dagen door harsen te verzamelen van knoppen en bladeren van bomen en andere planten. Deze harsen worden vermengd met bijenwas en bewerkt met speeksel en de pootjes van de bij, waardoor propolis ontstaat.
Propolis bestaat uit een combinatie van plantaardige harsen, bijenwas, etherische oliën en stuifmeel, met daarnaast kleine hoeveelheden vitaminen en mineralen. De samenstelling kan variëren afhankelijk van de planten in de omgeving van de bijenkast.

Rooibos (Aspalathus linearis) is een plant uit de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae) die van nature voorkomt in het fynbos rond de Cederberg in Zuid-Afrika. Sinds ongeveer 1930 wordt de plant gecultiveerd voor de productie van rooibosthee. De bladeren worden geplukt, gekneusd en in de zon gelegd om te oxideren, waardoor ze hun karakteristieke roodbruine kleur krijgen.
De naam 'rooibos' is afkomstig uit het Afrikaans en betekent ‘rood bos’, afgeleid van het Nederlandse woord.
Rooibos wordt traditioneel in Zuid-Afrika gebruikt als kruid en wordt verwerkt in zowel dranken als cosmetische producten. Het is van nature cafeïnevrij en bevat weinig tannines, waardoor het een zachte, licht zoete smaak heeft.

Rozemarijn (Rosmarinus officinalis L.) is een geurige, compacte struik uit de familie van de lipbloemigen (Lamiaceae). Het kruid komt oorspronkelijk uit de mediterrane regio en staat bekend om zijn aromatische bladeren en lavendelblauwe bloemen die in de lente verschijnen.
De naam “rozemarijn” is afgeleid van het Latijn: ros betekent “dauw” en marinus betekent “zee”, samen “dauw van de zee”. Rozemarijn wordt al eeuwenlang gewaardeerd in diverse culturen, van de oude Grieken tot de Romeinen, en wordt toegepast in culinaire gerechten en kruidenthee.

Rheum officinale, ook wel bekend als Chinese rabarber of Russische rabarber, behoort tot de duizendknoopfamilie (Polygonaceae). De plant komt van nature voor in bergachtige gebieden van West- en Noordwest-China, India, Tibet, Rusland en Turkije, op hoogtes tussen 1200 en 4000 meter. Rheum officinale kan een hoogte bereiken van 1,5 tot 2 meter.
De stengels van de plant worden vaak gebruikt als voedsel, terwijl de bladeren oxaalzuur bevatten en daardoor niet geschikt zijn voor consumptie.