Luchtwegen

Lijnzaad is een voedzaam zaad dat bekendstaat om zijn rijke samenstelling aan vetzuren en andere natuurlijke bestanddelen. Het bevat een hoog gehalte aan omega 3-vetzuren, waarvan circa 55% bestaat uit alfa-linoleenzuur (ALA). Daarnaast bestaat ongeveer 20% van het vetzuurprofiel uit omega 9 (oliezuur).
Naast vetzuren bevat lijnzaad ook lignanen (fytosterolen), evenals tocoferolen, carotenoïden en diverse mineralen. Deze combinatie maakt lijnzaad tot een waardevolle plantaardige voedingsbron.
Volgens het Voedingscentrum dragen omega 3-vetzuren bij aan het behoud van een normale hart- en bloedvatfunctie, wanneer zij worden geconsumeerd als onderdeel van een gevarieerd en evenwichtig voedingspatroon.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogde bloesem van Tiliae officinalis (Linde).
De lindeboom (Tilia) is inheems in de Benelux en staat bekend om zijn opmerkelijke levensduur, die gemakkelijk de 1000 jaar kan overstijgen. Deze majestueuze boom kan een hoogte bereiken van wel 20 tot 30 meter, afhankelijk van zijn groeicondities. De Latijnse benaming voor de lindeboom is Tilia.
Hoewel de lindeboom wijdverspreid is in Europa, komt hij niet voor in het meest noordelijke en zuidelijke deel van het continent. Buiten Europa wordt de linde ook in delen van Azië aangetroffen, maar in veel mindere mate.
De boom bloeit in de maanden juni en juli. De lindebloei produceert veel honing, van de bloemen kan men kruidenthee maken.

De lindeboom (Tilia) is inheems in de Benelux en staat bekend om zijn opmerkelijke levensduur, die gemakkelijk de 1000 jaar kan overstijgen. Deze majestueuze boom kan een hoogte bereiken van wel 20 tot 30 meter, afhankelijk van zijn groeicondities. De Latijnse benaming voor de lindeboom is Tilia.
Hoewel de lindeboom wijdverspreid is in Europa, komt hij niet voor in het meest noordelijke en zuidelijke deel van het continent. Buiten Europa wordt de linde ook in delen van Azië aangetroffen, maar in veel mindere mate.
De boom bloeit in de maanden juni en juli. De lindebloei produceert veel honing, van de bloemen kan men kruidenthee maken.

Longkruid behoort tot het geslacht Pulmonaria binnen de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). De botanische naam is afgeleid van het Latijnse woord pulmo, wat “long” betekent. Deze naam verwijst naar de opvallende bladtekening van sommige soorten, zoals gevlekt longkruid, die vroeger werd vergeleken met het uiterlijk van menselijke longen.
Deze associatie speelde een belangrijke rol binnen de signatuurleer, een traditionele leer waarin men aannam dat het uiterlijk van een plant aanwijzingen gaf over haar toepassingsgebied. Op basis van deze gedachtegang werd longkruid in het verleden gebruikt bij aandoeningen die met de longen werden geassocieerd.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van Pulmonaria officinalis (Longkruid).
Longkruid behoort tot het geslacht Pulmonaria binnen de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). De botanische naam is afgeleid van het Latijnse woord pulmo, wat “long” betekent. Deze naam verwijst naar de opvallende bladtekening van sommige soorten, zoals gevlekt longkruid, die vroeger werd vergeleken met het uiterlijk van menselijke longen.
Deze associatie speelde een belangrijke rol binnen de signatuurleer, een traditionele leer waarin men aannam dat het uiterlijk van een plant aanwijzingen gaf over haar toepassingsgebied. Op basis van deze gedachtegang werd longkruid in het verleden gebruikt bij aandoeningen die met de longen werden geassocieerd.

Magnesium is verkrijgbaar in verschillende organische vormen, waaronder magnesiumcitraat en magnesiummalaat. Deze vormen worden veel gebruikt in voedingssupplementen vanwege hun chemische samenstelling. Magnesium is een essentieel mineraal dat betrokken is bij tal van processen in het lichaam.
Het mineraal draagt bij aan een normaal energieleverend metabolisme en ondersteunt de normale werking van de spieren en het zenuwstelsel. Daarnaast draagt magnesium bij aan een normale eiwitsynthese, een goede elektrolytenbalans en een normale psychologische functie. Magnesium speelt ook een rol bij de normale celdeling en draagt bij aan de instandhouding van normale botten en tanden.

Magnesium is daarmee een belangrijk mineraal ter aanvulling op een gevarieerde en evenwichtige voeding.

Mannetjesereprijs (Veronica officinalis) is een vaste plant die een dichte zode vormt en behoort tot de weegbreefamilie (Plantaginaceae). Van nature komt deze plant voor in Eurazië.
De plant bereikt een hoogte van 10-50 cm en heeft stengels die zich horizontaal verspreiden en vervolgens naar boven toe omhoog groeien. De stengels zijn gelijkmatig behaard. De bladeren, kortgesteeld, zijn elliptisch of omgekeerd eirond van vorm, met licht getande of gezaagde randen.
Mannetjesereprijs bloeit van mei tot augustus met lichtblauwe bloemen, die donker geaderd zijn en een grootte hebben van 6-8 mm. Er zijn ook varianten van de plant met donkerblauwe, roze of witte bloemen. De bloemen groeien in trossen.

De Ogentroost (Euphrasia officinalis) behoort tot de bremraapfamilie (Orobanchaceae) en gedijt voornamelijk in Frankrijk, met uitzondering van het Middellandse Zeegebied. Deze plant is ook te vinden in andere delen van Europa, zoals Duitsland, Oostenrijk en Schotland.
De Ogentroost is een eenjarige plant die doorgaans tussen de 10 en 25 cm hoog wordt en bedekt is met talrijke lange klierharen. Van mei tot september bloeit de plant met witte bloemen die vaak een lichtpaarse bovenlip en een gele vlek op de onderlip hebben.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van Euphrasia officinalis (Ogentroost).
De Ogentroost (Euphrasia officinalis) behoort tot de bremraapfamilie (Orobanchaceae) en gedijt voornamelijk in Frankrijk, met uitzondering van het Middellandse Zeegebied. Deze plant is ook te vinden in andere delen van Europa, zoals Duitsland, Oostenrijk en Schotland.
De Ogentroost is een eenjarige plant die doorgaans tussen de 10 en 25 cm hoog wordt en bedekt is met talrijke lange klierharen. Van mei tot september bloeit de plant met witte bloemen die vaak een lichtpaarse bovenlip en een gele vlek op de onderlip hebben.

Olijfbladeren komen van de wilde olijfboom (Olea europaea) en bevatten van nature antioxidanten. Deze bomen zijn oorspronkelijk inheems in West-Azië, Egypte en Syrië, en komen tegenwoordig ook voor in het Middellandse Zeegebied, Zuid-Amerika, het zuiden van de Verenigde Staten, Zuid-Australië en de tropen.

Al eeuwenlang worden olijfbladeren gebruikt in het Middellandse Zeegebied, bijvoorbeeld als thee. Ze bevatten verschillende plantenstoffen, waaronder oleuropeïne, secoiridoïden en flavonoïden. Olijfbladeren hebben een rijke geschiedenis in de traditionele keuken en volkskruidenkunde en worden vaak geassocieerd met de olijfboom, ook wel de 'boom des levens' genoemd.

Oregano (Origanum vulgare), ook bekend als wilde marjolein, is een aromatisch kruid dat al duizenden jaren wordt gebruikt in verschillende keukens en culturen. Het kruid behoort tot de Lamiaceae-familie, waartoe ook rozemarijn, tijm en munt behoren.
Oregano bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder carvacrol, dat verantwoordelijk is voor de karakteristieke pittige en licht bittere smaak. Deze stof draagt bij aan het uitgesproken aroma van oregano.
De meest aromatische oregano groeit van nature in mediterrane berggebieden op kalkrijke bodems. In het voorjaar bloeit de wilde oregano, waarna het traditioneel wordt geoogst. Dankzij zijn smaak en samenstelling wordt oregano veel gebruikt in culinaire toepassingen en kruidentheeën.

Oregano (Origanum vulgare), ook bekend als wilde marjolein, is een aromatisch kruid dat al duizenden jaren wordt gebruikt in verschillende keukens en culturen. Het kruid behoort tot de Lamiaceae-familie, waartoe ook rozemarijn, tijm en munt behoren.
Oregano bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder carvacrol, dat verantwoordelijk is voor de karakteristieke pittige en licht bittere smaak. Deze stof draagt bij aan het uitgesproken aroma van oregano.
De meest aromatische oregano groeit van nature in mediterrane berggebieden op kalkrijke bodems. In het voorjaar bloeit de wilde oregano, waarna het traditioneel wordt geoogst. Dankzij zijn smaak en samenstelling wordt oregano veel gebruikt in culinaire toepassingen en kruidentheeën.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van Oregano vulgaris (Oregano).
Oregano (Origanum vulgare), ook bekend als wilde marjolein, is een aromatisch kruid dat al duizenden jaren wordt gebruikt in verschillende keukens en culturen. Het kruid behoort tot de Lamiaceae-familie, waartoe ook rozemarijn, tijm en munt behoren.
Oregano bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder carvacrol, dat verantwoordelijk is voor de karakteristieke pittige en licht bittere smaak. Deze stof draagt bij aan het uitgesproken aroma van oregano.

De meest aromatische oregano groeit van nature in mediterrane berggebieden op kalkrijke bodems. In het voorjaar bloeit de wilde oregano, waarna het traditioneel wordt geoogst.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogde bes van Schisandrae chinensis (Peperbes).
Schisandra, ook wel bekend als de schisandrabes (Schisandra chinensis), is een plant die al meer dan 2000 jaar wordt toegepast binnen de traditionele Chinese kruidencultuur. De plant produceert donkerrode bessen, waarvan uitsluitend de bessen met zaden worden gebruikt. Deze worden traditioneel geoogst na de eerste vorst en vervolgens gedroogd.
De schisandrabes bevat van nature verschillende plantenstoffen, waaronder antioxidanten. Door haar bijzondere samenstelling en lange geschiedenis wordt schisandra vaak verwerkt in kruidenmengsels en theeën binnen traditionele toepassingen.

Pepermuntolie wordt gewonnen uit de bladeren van de pepermuntplant (Mentha piperita), een kruising tussen watermunt (Mentha aquatica) en aarmunt (Mentha spicata). Pepermunt behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae), waartoe ook andere aromatische kruiden zoals basilicum en rozemarijn behoren.
De plant werd in de zeventiende eeuw in Engeland herkend als een aparte soort en wordt sindsdien op grote schaal geteeld. Pepermunt bevat van nature verschillende etherische oliën, waaronder menthol, menthone en cineol, die samen zorgen voor de kenmerkende frisse geur en smaak.
Pepermuntolie wordt gebruikt als ingrediënt in uiteenlopende producten, zoals pepermuntsnoep, aroma’s en kruidenbereidingen. Daarnaast worden de bladeren van de pepermuntplant traditioneel verwerkt tot thee.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van Menthae piperita (Pepermunt).
Pepermuntolie wordt gewonnen uit de bladeren van de pepermuntplant (Mentha piperita), een kruising tussen watermunt (Mentha aquatica) en aarmunt (Mentha spicata). Pepermunt behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae), waartoe ook andere aromatische kruiden zoals basilicum en rozemarijn behoren.
De plant werd in de zeventiende eeuw in Engeland herkend als een aparte soort en wordt sindsdien op grote schaal geteeld. Pepermunt bevat van nature verschillende etherische oliën, waaronder menthol, menthone en cineol, die samen zorgen voor de kenmerkende frisse geur en smaak.

Pepermuntolie wordt gebruikt als ingrediënt in uiteenlopende producten, zoals pepermuntsnoep, aroma’s en kruidenbereidingen. 

Peterselie (Petroselinum crispum) is een tweejarige, winterharde kruidachtige plant uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae). Het kruid wordt veel gebruikt in de Europese, Amerikaanse en Midden-Oosterse keuken vanwege zijn frisse, aromatische smaak.
In de oudheid had peterselie een symbolische betekenis. Bij de oude Grieken stond het kruid symbool voor vreugde en werd het veelvuldig toegepast in rituelen en tradities. De Romeinen verspreidden het gebruik van peterselie verder door West-Europa. In de Middeleeuwen werd peterselie zowel als kruid als groente gegeten en verbouwd, onder andere in de tuinen van Karel de Grote.

Propolis is een natuurlijke, bruinrode substantie die door honingbijen wordt geproduceerd. Binnen de bijenkast gebruiken bijen propolis als bouw- en afdichtingsmateriaal, onder andere om openingen te dichten en de structuur van de korf te verstevigen.
Honingbijen verzamelen propolis vanaf de zomer op warme dagen door harsen te verzamelen van knoppen en bladeren van bomen en andere planten. Deze harsen worden vermengd met bijenwas en bewerkt met speeksel en de pootjes van de bij, waardoor propolis ontstaat.
Propolis bestaat uit een combinatie van plantaardige harsen, bijenwas, etherische oliën en stuifmeel, met daarnaast kleine hoeveelheden vitaminen en mineralen. De samenstelling kan variëren afhankelijk van de planten in de omgeving van de bijenkast.

Enkelvoudige tinctuur gemaakt met Propolis.
Propolis is een natuurlijke, bruinrode substantie die door honingbijen wordt geproduceerd. Binnen de bijenkast gebruiken bijen propolis als bouw- en afdichtingsmateriaal, onder andere om openingen te dichten en de structuur van de korf te verstevigen.
Honingbijen verzamelen propolis vanaf de zomer op warme dagen door harsen te verzamelen van knoppen en bladeren van bomen en andere planten. Deze harsen worden vermengd met bijenwas en bewerkt met speeksel en de pootjes van de bij, waardoor propolis ontstaat.
Propolis bestaat uit een combinatie van plantaardige harsen, bijenwas, etherische oliën en stuifmeel, met daarnaast kleine hoeveelheden vitaminen en mineralen.

Quercetine is een flavonoïde (ook wel bioflavonoïde genoemd) die van nature voorkomt in diverse planten, vruchten en groenten. Flavonoïden zijn verantwoordelijk voor de levendige kleuren in planten en dragen bij aan diverse biochemische processen, zoals het reguleren van groei en bescherming tegen UV-licht, oxidatie en hitte.
Zink is beschikbaar in verschillende vormen. Zinkbisglycinaat heeft een zeer goede biologische beschikbaarheid. Het is een gecheleerde vorm van zink gebonden aan twee (bis) moleculen van het aminozuur glycine wat meer voordelen heeft voor het lichaam. Zink heeft een zeer breed werkingsgebied en is betrokken bij veel lichaamsprocessen.

Quercetine is een flavonoïde (ook wel bioflavonoïde genoemd) die van nature voorkomt in diverse planten, vruchten en groenten. Flavonoïden zijn verantwoordelijk voor de levendige kleuren in planten en dragen bij aan diverse biochemische processen, zoals het reguleren van groei en bescherming tegen UV-licht, oxidatie en hitte.

Rode klaver (Trifolium pratense) is een plant die van nature voorkomt in Europa en Centraal-Azië. De plant wordt gekenmerkt door haar samengestelde bladeren, die meestal uit drie deelblaadjes bestaan, en haar lichtpaarse bloemhoofden.
De bloemhoofden van rode klaver bevatten van nature diverse plantenstoffen, waaronder isoflavonen. Isoflavonen behoren tot de groep polyfenolen en maken deel uit van de natuurlijke samenstelling van de plant. Daarnaast bevat rode klaver vitaminen zoals vitamine C, B1, B2, B3, bèta-caroteen en choline.

Rode klaver kent een lange geschiedenis van gebruik binnen verschillende culturen en wordt tegenwoordig verwerkt in uiteenlopende kruidenbereidingen, zoals thee en andere plantaardige producten.

Rode klaver (Trifolium pratense) is een plant die van nature voorkomt in Europa en Centraal-Azië. De plant wordt gekenmerkt door haar samengestelde bladeren, die meestal uit drie deelblaadjes bestaan, en haar lichtpaarse bloemhoofden.
De bloemhoofden van rode klaver bevatten van nature diverse plantenstoffen, waaronder isoflavonen. Isoflavonen behoren tot de groep polyfenolen en maken deel uit van de natuurlijke samenstelling van de plant. Daarnaast bevat rode klaver vitaminen zoals vitamine C, B1, B2, B3, bèta-caroteen en choline.
Rode klaver kent een lange geschiedenis van gebruik binnen verschillende culturen en wordt tegenwoordig verwerkt in uiteenlopende kruidenbereidingen, zoals thee en andere plantaardige producten.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid & wortel van Echinacea purpurea (Rode zonnehoed). 
De rode zonnehoed (Echinacea purpurea) is een vaste plant die behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). De geslachtsnaam Echinacea is afgeleid van het Griekse woord echinos, wat “egel” betekent en verwijst naar de stekelige bloemkegel die kenmerkend is voor deze plant.
Echinacea purpurea is van oorsprong afkomstig uit Noord-Amerika en wordt tegenwoordig wereldwijd geteeld. De plant heeft opvallende paarsroze bloemen en wordt gewaardeerd om haar decoratieve uitstraling en botanische eigenschappen. Sinds het begin van de twintigste eeuw is er in Europa veel belangstelling geweest voor deze soort, wat heeft geleid tot uitgebreid botanisch en historisch onderzoek.