Latijnse naam

Echte salie (Salvia officinalis L.) is een bekend kruid dat al eeuwenlang wordt gebruikt, van China tot het oude Rome. Aan de paarse bloemetjes werden vroeger zelfs symbolische en magische eigenschappen toegeschreven.
Salie behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae) en wordt gewaardeerd vanwege zijn aromatische bladeren en karakteristieke geur. Het kruid bevat van nature verschillende plantenstoffen, waaronder antioxidanten, die bijdragen aan de karakteristieke eigenschappen van salie.
Salie wordt traditioneel gebruikt in culinaire toepassingen, zoals in sauzen, vleesgerechten en kruidenthee. De bladeren kunnen vers of gedroogd worden verwerkt en zijn ook populair in aromatische oliën en kruidenmengsels.

Schapenzuring (Rumex acetosa) is een meerjarige plant die deel uitmaakt van de duizendknoopfamilie (Polygonaceae). Deze veelzijdige plant wordt 10 tot 60 cm hoog en verspreidt zich via talloze lange, ondergrondse uitlopers.
De bladeren, die een lengte van 3 tot 7 cm bereiken, hebben een kenmerkende spiesvorm en variëren van omgekeerd-eirond tot smal lijnvormig. Van mei tot diep in de herfst siert schapenzuring zichzelf met pluimen die meestal een groenige tint hebben, soms met een lichtrode gloed. Bij bepaalde exemplaren kunnen de pluimen zelfs donkerrood kleuren, wat zorgt voor een opvallend contrast in het landschap.

Slaapmutsje, ook bekend als goudpapaver (Eschscholtzia californica), is een plant met goudgele bloemen die behoort tot de papaverfamilie. De plant is oorspronkelijk afkomstig uit Californië, wat ook de naam verklaart.
De bovengrondse delen van goudpapaver bevatten verschillende natuurlijke stoffen, waaronder chinolide-alkaloïden, rutine, fytosterolen, carotenoïden en cyanogeenglycosiden. Inheemse volkeren in Noord-Amerika maakten gebruik van de plant binnen hun traditionele toepassingen.
Tegenwoordig wordt slaapmutsje verwerkt in kruidenthee en andere kruidenpreparaten, en gewaardeerd om zijn botanische kenmerken en aromatische eigenschappen.

Sint Janskruid (Hypericum perforatum) is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in de Europese kruidengeneeskunde. Het gebruik van Sint Janskruid gaat terug tot de tijd van de Oude Grieken. Traditioneel wordt het geoogst tussen 21 en 24 juni, ter gelegenheid van het Sint Jansfeest, zowel in heidense als christelijke tradities.
De plant bevat bioflavonoïden, looistoffen en etherische oliën. Sint Janskruid wordt in de volksgeneeskunde verwerkt in oliën, tincturen of supplementen.

De Struikheide (Erica vulgaris - Calluna vulgaris) behoort tot de heidefamilie (Ericaceae) en groeit in heel Europa, vooral in Midden- en Noord-Europa. Het bereikt zelfs West-Siberië in het oosten. In de negentiende eeuw brachten Schotse immigranten de struikhei naar Canada, vanwaar het zich verspreidde over heel Noord-Amerika. Het is de enige soort in het geslacht Calluna, wat betekent dat het een monotypisch geslacht is.
De Struikheide kan 10-100 cm hoog worden, soms zelfs tot 150 cm op bepaalde plaatsen. Het heeft tweeslachtige, symmetrische bloemen, waarbij de kelk en de kroonbladen dezelfde kleur hebben. Tegen het einde van de takken verschijnen paarse bloemen, die van eind juli tot begin september de paarse heidevelden creëren.

Tijm is een kruid dat zowel in de keuken als in traditionele toepassingen wordt gewaardeerd. Het is herkenbaar aan zijn kenmerkende aroma en kan worden gebruikt in thee, kruidenmengsels, siropen of als smaakmaker in gerechten.
Tijm groeit van nature in Europa, Azië en Afrika en vormt winterharde struiken van ongeveer 40 centimeter hoog. Het kruid groeit goed op droge en steenachtige gronden. Zowel de bladeren als de bloemen van tijm bevatten verschillende plantenstoffen, waaronder etherische oliën en flavonoïden.
Al in de oudheid werd tijm gebruikt door Grieken en Romeinen, vooral vanwege het aroma en culinaire toepassingen. Tegenwoordig wordt tijm nog steeds gewaardeerd om zijn geur en smaak.

De Amerikaanse toverhazelaar (Hamamelis virginiana) is een struik behorend tot de familie Hamamelidaceae, inheems in Noord-Amerika van Nova Scotia tot Minnesota, en van zuidelijk en centraal Florida tot het oosten van Texas.
De struik kan een hoogte bereiken van 6 tot soms zelfs 10 meter, met een bossige groei dankzij de vele takken die net boven de grond ontspringen. De bast is lichtbruin, glad maar enigszins schilferig, en vertoont aan de binnenkant een roodpaarse kleur.
Bloeiend van september tot en met oktober, vertonen de bloemen van de Amerikaanse toverhazelaar clusters van 4 meeldraden. Ze variëren meestal van lichtgeel tot heldergeel, hoewel ook oranje of rode tinten voorkomen. De bloemblaadjes zijn lintvormig en meten 10-20 mm in lengte.

De Amerikaanse toverhazelaar (Hamamelis virginiana) is een struik behorend tot de familie Hamamelidaceae, inheems in Noord-Amerika van Nova Scotia tot Minnesota, en van zuidelijk en centraal Florida tot het oosten van Texas.
De struik kan een hoogte bereiken van 6 tot soms zelfs 10 meter, met een bossige groei dankzij de vele takken die net boven de grond ontspringen. De bast is lichtbruin, glad maar enigszins schilferig, en vertoont aan de binnenkant een roodpaarse kleur.
Bloeiend van september tot en met oktober, vertonen de bloemen van de Amerikaanse toverhazelaar clusters van 4 meeldraden. Ze variëren meestal van lichtgeel tot heldergeel, hoewel ook oranje of rode tinten voorkomen. De bloemblaadjes zijn lintvormig en meten 10-20 mm in lengte.

Valeriaan (Valeriana officinalis) is een plant met een lange gebruiksgeschiedenis in Europa. De plant komt nog steeds veel voor in Nederland en groeit bij voorkeur op luchtige, vochtige gronden. Vooral de wortels van de plant staan bekend om hun sterke en kenmerkende geur, die onder andere katten aantrekt.
Valeriaan werd al in vroegere tijden gebruikt binnen volksgebruiken en tradities. Zo werd het kruid door onze voorouders ingezet in rituelen en symbolische toepassingen, bijvoorbeeld om onheil af te weren. Bruidsparen droegen kransen van valeriaanbladeren en boeren gebruikten het kruid bij traditionele gebruiken op het land.

Astragalus, ook wel bekend als vlezige hokjespeul (Astragalus membranaceus), is een plant die van oorsprong uit Azië komt. De wortel van de plant wordt al duizenden jaren gebruikt binnen de traditionele Chinese cultuur.
Binnen deze traditie neemt astragalus een belangrijke plaats in en wordt de plant geassocieerd met het concept ‘qi’, dat staat voor levensenergie. Astragalus wordt verwerkt in uiteenlopende toepassingen, zoals kruidentheeën, poeders en andere kruidenbereidingen.
De wortel bevat verschillende natuurlijke plantenstoffen en wordt gewaardeerd om zijn lange geschiedenis van traditioneel gebruik.

De vlier (Sambucus nigra L.) is een inheemse boom of struik die wijdverspreid voorkomt in Nederland. De plant groeit op uiteenlopende locaties, zoals langs wegen, in bosranden en in tuinen.
Aan het einde van mei bloeit de vlier met grote schermen van kleine, roomwitte bloemen die een zoete, bloemige geur verspreiden. Deze bloesems worden traditioneel gebruikt voor het maken van onder andere vlierbloesemlikeur, -siroop en pannenkoekjes.
De bloemen bevatten verschillende natuurlijke plantenstoffen, waaronder flavonoïden zoals rutine, quercetine en astragaline. Daarnaast zijn er onder andere tannines (looistoffen), triterpenen, vetzuren en etherische olie in de bloesems aanwezig.

Vrouwenmantel (Alchemilla vulgaris) behoort tot een geslacht van ongeveer duizend soorten vaste kruidachtige en struikvormige planten binnen de rozenfamilie (Rosaceae). De plant komt voornamelijk voor in Europa en Azië, met enkele soorten in bergachtige gebieden van Afrika en Noord- en Zuid-Amerika. Vrouwenmantel groeit bij voorkeur op vochtige en verstoorde plekken, zoals bosranden, natte graslanden en wegbermen.

De grote weegbree (Plantago major) is een plant die behoort tot de weegbreefamilie (Plantaginaceae) en varieert in grootte van 10 tot 50 cm. Het vormt een dicht bladrozet dat goed bestand is tegen betreding, waardoor het vaak wordt beschouwd als onkruid. Deze plantensoort komt veel voor in tuinen, langs wegen en paden, en wordt soms spottend het "voetspoor van de blanken" genoemd. Niettemin is er een gekweekte variëteit bekend als Plantago major 'Rosularis'.

Smalle weegbree (Plantago lanceolata) is een inheemse plant die voorkomt in Europa, delen van Azië, Noord-Afrika en Noord-Amerika. De plant groeit bij voorkeur op vochtige, zanderige grond en is te vinden in graslanden, langs wegen en spoorwegen en zelfs tussen bestrating.
Smalle weegbree kan een hoogte bereiken van ongeveer 75 centimeter en heeft lange, smalle bladeren. Vanaf mei bloeit de plant met lichtgroene bloemaren, voorzien van opvallende witte meeldraden.

Wild kattenkruid (Nepeta cataria) behoort tot een geslacht van 250 soorten in de familie van de lipbloemen (Lamiaceae). Het geslacht heeft nauwe verwantschap met Glechoma, Stachys en Prunella. Oorspronkelijk komt dit geslacht voor in Europa en Azië. De stengels groeien in knopen en vormen vaak dichte tapijten op de grond. De bladeren zijn grof getand en voelen zacht aan vanwege de beharing. De rechtopstaande stengels dragen kleine, buisvormige bloemen in paren die zich bevinden in de oksels van de bladeren.

De schietwilg (Salix alba), ook bekend als “white willow” in het Engels, is een boom die veel voorkomt in Nederland. De bast van de wilg bevat van nature de stof salicine, een glycoside die al in 1828 werd geïdentificeerd door de Duitse apotheker Johann Andreas Buchner.
Schietwilg wordt gewaardeerd om zijn lange geschiedenis van gebruik en is botanisch interessant vanwege zijn karakteristieke bladeren en groeivorm.

De witte waterkers behoort tot de kruisbloemenfamilie (Brassicaceae) en lijkt op de slanke waterkers (Rorippa microphylla), maar onderscheidt zich door kortere vruchten en een andere zaadstructuur.
De plant groeit in en rondom water, zoals langs beken, sloten, plassen en in moerassen. Het is een slappe, onbehaarde plant die 10 tot 60 cm hoog kan worden en een holle, vierkante stengel heeft die vaak aan de basis kruipt. Witte waterkers bloeit met witte bloemen met kroonblaadjes van 4 tot 6 mm.

Zilverkaars (Cimicifuga racemosa), ook bekend als Black Cohosh of zwarte zilverkaars, is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in de traditionele kruidengeneeskunde van Noord-Amerika. De wortels werden door verschillende Noord-Amerikaanse stammen gebruikt en staan bekend onder de naam “squawroot”.

De plant is tegenwoordig bekend vanwege zijn lange geschiedenis van gebruik en culturele betekenis. Zilverkaars wordt steeds vaker verkocht in Nederland, vooral als onderdeel van kruidentheeën, supplementen en traditionele kruidenmengsels.

Zoethout (Glycyrrhiza glabra) is een veelzijdig kruid dat al eeuwen wordt gebruikt in diverse tradities, waaronder de Ayurvedische cultuur. De plant wordt verbouwd in verschillende delen van de wereld, zoals Europa, Azië en het Midden-Oosten, en kan ook in Nederland groeien. De wortels hebben drie tot vier jaar nodig voordat ze geoogst kunnen worden.
Naast de wortels worden ook de bladeren van zoethout gebruikt, bijvoorbeeld voor het zetten van thee. Zoethout is bekend om zijn karakteristieke zoete smaak, die onder andere wordt veroorzaakt door de natuurlijke stof glycyrrhizine. Het wordt veel toegepast in voedingsmiddelen en kruidbereidingen.

Zwarte Thee Assam is een zwarte thee afkomstig uit de gelijknamige staat in India. Sinds 1838 wordt deze thee ook buiten India gedronken, maar in de eerste 25 jaar kon hij nog niet opboksen tegen de al langer populaire Japanse en Chinese theeën, die sinds de 17e eeuw in Europa geliefd waren. Tegenwoordig is ongeveer de helft van de totale Indiase theeproductie afkomstig uit Assam, waarmee het deze regio populairder maakt dan de andere beroemde Indiase theesoorten: Darjeeling en Nilgiri.

De schil van de zwarte walnoot (Juglans nigra) wordt verkregen uit de onvolgroeide vruchten van de boom. Zwarte walnoot, ook bekend als “zwarte noot”, is een soort walnoot die van nature voorkomt in de Verenigde Staten en Canada. De boom behoort tot de okkernootfamilie.
De vruchten van de zwarte walnoot zijn donkerbruin en hebben een kenmerkende geur die verschilt van die van Europese walnoten. Ze worden soms verwerkt in extracten of tincturen, waarbij de natuurlijke stoffen behouden blijven. De vruchten zijn eetbaar en bevatten onder andere polyfenolen, looistoffen, juglon, tannines en omega-vetzuren.

De gewone walnoot (Juglans regia) wordt veel gebruikt in voeding en culinair gebruik vanwege de eetbare noten.

De zwarte bes (Ribes nigrum L.) is een plant die van nature voorkomt in Noord-Azië, Noord-Europa en Centraal-Europa. De naam ‘nigrum’ verwijst naar de donkere kleur van de bessen, terwijl ‘ribes’ verwijst naar de bessen zelf.
De zwarte bes groeit goed op vochtige, voedselrijke grond en is bestand tegen kou en vochtigheid. In Nederland en België komt de plant veel voor.

Verschillende delen van de plant worden traditioneel gebruikt, waaronder de bessen, pitten en bladeren. De bessen bevatten onder andere vitamines en mineralen, terwijl het blad rijk is aan natuurlijke plantenstoffen zoals bioflavonoïden, anthocyanen en tannines. Het gebruik van zwarte besblad (Folium Ribis nigri) kent een lange geschiedenis in culinaire en traditionele toepassingen.