Latijnse naam

Cichorei (Cichorium) behoort tot de composietenfamilie (Compositae of Asteraceae) en omvat bekende groenten zoals witlof en andijvie. Het wordt voornamelijk om gezondheidsredenen geconsumeerd.
Sinds de late jaren van de twintigste eeuw worden cichoreiwortels niet alleen geteeld voor witlof, maar ook voor de productie van inuline en zoetstoffen, vooral fructose. Zowel inuline (een voedingsvezel) als fructose worden veel gebruikt in de voedingsmiddelenindustrie.
Geroosterde cichoreiwortel wordt gebruikt als koffiesurrogaat of als ingrediënt bij het zetten van koffie. Vroeger werd dit uit noodzaak gedaan, zoals tijdens de Napoleontische blokkade tijdens de Franse bezetting.

Cichorei (Cichorium) behoort tot de composietenfamilie (Compositae of Asteraceae) en omvat bekende groenten zoals witlof en andijvie. Het wordt voornamelijk om gezondheidsredenen geconsumeerd.
Sinds de late jaren van de twintigste eeuw worden cichoreiwortels niet alleen geteeld voor witlof, maar ook voor de productie van inuline en zoetstoffen, vooral fructose. Zowel inuline (een voedingsvezel) als fructose worden veel gebruikt in de voedingsmiddelenindustrie.
Geroosterde cichoreiwortel wordt gebruikt als koffiesurrogaat of als ingrediënt bij het zetten van koffie. Vroeger werd dit uit noodzaak gedaan, zoals tijdens de Napoleontische blokkade tijdens de Franse bezetting.

Citroengras, ook wel bekend als sereh (Cymbopogon citratus), behoort tot de grassenfamilie (Poaceae). Deze plant wordt veel gebruikt in de Aziatische keuken, vooral in gerechten uit Thailand, India, Vietnam en Indonesië. Citroengras gedijt goed in verschillende regio's, waaronder India, Afrika, Vietnam, Australië en Amerika. In Indonesië staat het bekend onder de naam sereh, en ook in Nederland wordt deze benaming vaak gebruikt.
De bladeren van de citroengrasplant zijn de culinaire sterren. Ze hebben een verfrissende, citroenachtige smaak en worden niet rauw geconsumeerd. Vaak worden stukken citroengras toegevoegd aan gerechten tijdens het koken of stoven, waarna ze voor het opdienen worden verwijderd. 

Citroenkruid (Artemisia abrotanum) is een bossige, aromatische struik die behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). De plant is van oorsprong afkomstig uit Zuid-Europa, maar werd al vroeg geïntroduceerd in meer noordelijk gelegen delen van Europa, waar zij zich goed wist aan te passen.
Citroenkruid heeft een lange cultuurhistorische achtergrond. In oude tradities van Germaanse volkeren werd de plant symbolisch gebruikt in rituelen, terwijl de Romeinen haar waardeerden vanwege haar geur en er het parfum Abrotenum van maakten. Door de aromatische eigenschappen werd citroenkruid daarnaast toegepast voor huishoudelijke en cosmetische doeleinden.

Citroenmelisse (Melissa officinalis) is een vaste plant uit de lipbloemenfamilie (Lamiaceae) en staat bekend om haar frisse, citroenachtige geur. De plant is van oorsprong afkomstig uit Zuid-Europa, maar groeit ook probleemloos in gematigde streken zoals Nederland en België. Dankzij ondergrondse wortelstokken overwintert citroenmelisse gemakkelijk. De plant bereikt doorgaans een hoogte van ongeveer 50 centimeter.
Citroenmelisse kent een lange cultuurgeschiedenis en werd al in de oudheid beschreven. Vermoedelijk werd de plant via Spanje door Arabische culturen in Europa geïntroduceerd, waarna kloosters een belangrijke rol speelden in de verdere verspreiding en teelt. In historische bronnen wordt citroenmelisse vaak genoemd vanwege haar aromatische en culinaire waarde.

Curcuma, ook bekend als kurkuma (Curcuma longa), is een tropische plant die van oorsprong voorkomt in India en Zuidoost-Azië. De wortel van de plant wordt al eeuwenlang gebruikt en is vooral bekend in poedervorm. In Nederland wordt het vaak geelwortel genoemd, vanwege de felgele kleur die wordt toegepast in kerriemengsels, mosterd en andere culinaire bereidingen.
Curcuma speelt een belangrijke rol in diverse Aziatische keukens, waar het gewaardeerd wordt om zijn kleur, aroma en kenmerkende smaak. De wortel is in historische en culturele bronnen terug te vinden en werd traditioneel verwerkt in gerechten en kruidenmengsels.

Vanwege haar opvallende kleur en lange gebruiksgeschiedenis wordt curcuma tegenwoordig veel gebruikt als ingrediënt in voeding, specerijen en kruidenproducten. 

Curcuma, ook bekend als Javaanse gember (Curcuma xanthorrhiza), is een tropische plant die van oorsprong voorkomt in India en Zuidoost-Azië. De wortel van deze plant wordt al eeuwenlang gebruikt en is vooral bekend in poedervorm. In Nederland staat curcuma ook wel bekend als geelwortel, vanwege de intens gele kleur die wordt toegepast in onder andere kerriemengsels en mosterd.
Curcuma speelt een belangrijke rol binnen diverse Aziatische keukens, waar het wordt gewaardeerd om zijn kleur, aroma en karakteristieke smaak. Naast culinaire toepassingen wordt curcuma traditioneel beschreven in historische en culturele bronnen uit India en Indonesië, waar de wortel een vaste plaats innam binnen dagelijkse gebruiken.

Damiana (Turnera diffusa) is een struik die van nature voorkomt in het zuiden van Texas, Mexico, Midden- en Zuid-Amerika en het Caribisch gebied. De plant behoort tot de familie Passifloraceae en staat bekend om haar aromatische bladeren.
In Mexico en andere delen van Latijns-Amerika wordt damiana al eeuwenlang gebruikt in culinaire en culturele tradities. De bladeren worden onder andere verwerkt tot kruidenthee en soms gerookt. Daarnaast vormt damiana een traditioneel ingrediënt in Mexicaanse likeuren en wordt het soms gebruikt in cocktails, zoals margarita’s, waarbij het de smaak aanvult of een deel van de likeur vervangt.

Damianablad bevat van nature verschillende plantaardige bestanddelen, zoals bèta-sitosterol, arbutine en diverse alkaloïden. 

Het driekleurig viooltje (Viola tricolor), ook wel bekend als wild viooltje, is een sierlijke plant die al eeuwenlang bekend is binnen de Europese plantenkennis. Het driekleurig viooltje behoort tot de viooltjesfamilie (Violaceae) en is inheems in Europa, van Lapland tot aan het Middellandse Zeegebied, en zelfs in Siberië.
Deze plant, die eenjarig is maar soms ook meerjarig kan zijn, groeit tot een hoogte van 30 cm en heeft wortels die tot 45 cm diep kunnen gaan. De bloeiperiode strekt zich uit van mei tot oktober. De bloemen zijn minstens 1 cm breed, maar meestal groter, met een gemiddelde diameter van 1,5 cm. De plant werd voor het eerst beschreven door de bekende botanicus Rembert Dodoens in 1554.

De duivelsklauw (Harpagophytum procumbens) dankt zijn naam aan de opvallende, klauwachtige stekels die de vruchten bedekken. De botanische naam is afgeleid van het Griekse woord harpagos, wat “anker” betekent en verwijst naar de karakteristieke vorm van deze stekels.
De plant groeit van nature in droge gebieden van zuidelijk Afrika, met name in de Kalahari-woestijn, die zich uitstrekt over delen van Namibië, Botswana en Zuid-Afrika. Duivelsklauw is een verre verwant van het sesamplantje en bloeit met opvallende, trompetvormige bloemen in tinten van rood tot paars.

Binnen botanische en etnografische beschrijvingen wordt vooral aandacht besteed aan de ondergrondse delen van de plant, zoals de knollen en wortels. 

Duizendblad (Achillea millefolium) is een kruidachtige plant uit de madeliefjesfamilie (Asteraceae). Het is een winterharde, meerjarige soort die veel voorkomt in Nederland en andere delen van Europa. De plant is herkenbaar aan haar fijn verdeelde, veerachtige bladeren en de kleine bloemhoofdjes, die meestal wit zijn maar soms een lichtroze tint hebben.
Duizendblad kent een lange geschiedenis en wordt al eeuwenlang beschreven in botanische en historische bronnen. De plant is vernoemd naar de Griekse held Achilles, die volgens de overlevering duizendblad gebruikte, wat bijdroeg aan de bekendheid van het kruid in de klassieke oudheid.

Duizendguldenkruid is de Nederlandse benaming voor verschillende kruidachtige planten uit het geslacht Centaurium (synoniem: Erythraea), behorend tot de gentiaanfamilie (Gentianaceae). Het geslacht omvat ongeveer vijftig soorten. De botanische naam wordt vaak in verband gebracht met de centaur Chiron uit de Griekse mythologie, die bekend stond om zijn kennis van planten. Een andere verklaring verwijst naar het Latijnse centum (honderd) en aurum (goud), mogelijk als aanduiding van de historische waarde die aan het kruid werd toegekend.
Duizendguldenkruid komt van nature voor in grote delen van Europa en het Middellandse Zeegebied. De planten groeien bij voorkeur op zonnige en licht vochtige standplaatsen, zoals duinen, graslanden, bosranden en weiden.

De rode zonnehoed (Echinacea purpurea) is een vaste plant die behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). De geslachtsnaam Echinacea is afgeleid van het Griekse woord echinos, wat “egel” betekent en verwijst naar de stekelige bloemkegel die kenmerkend is voor deze plant.
Echinacea purpurea is van oorsprong afkomstig uit Noord-Amerika en wordt tegenwoordig wereldwijd geteeld. De plant heeft opvallende paarsroze bloemen en wordt gewaardeerd om haar decoratieve uitstraling en botanische eigenschappen. Sinds het begin van de twintigste eeuw is er in Europa veel belangstelling geweest voor deze soort, wat heeft geleid tot uitgebreid botanisch en historisch onderzoek.

De rode zonnehoed (Echinacea purpurea) is een vaste plant die behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). De geslachtsnaam Echinacea is afgeleid van het Griekse woord echinos, wat “egel” betekent en verwijst naar de stekelige bloemkegel die kenmerkend is voor deze plant.
Echinacea purpurea is van oorsprong afkomstig uit Noord-Amerika en wordt tegenwoordig wereldwijd geteeld. De plant heeft opvallende paarsroze bloemen en wordt gewaardeerd om haar decoratieve uitstraling en botanische eigenschappen. Sinds het begin van de twintigste eeuw is er in Europa veel belangstelling geweest voor deze soort, wat heeft geleid tot uitgebreid botanisch en historisch onderzoek.

Siberische ginseng (Eleutherococcus senticosus) is een struikachtige plant die van nature voorkomt in delen van Rusland, China, Korea en Japan. De plant behoort tot de Araliaceae-familie en is botanisch verwant aan, maar duidelijk verschillend van, de beter bekende Panax-soorten zoals Koreaanse ginseng (Panax ginseng) en Amerikaanse ginseng (Panax quinquefolius).
De wortels van Siberische ginseng worden al lange tijd genoemd in Oost-Aziatische en Russische plantenliteratuur. In deze historische en culturele bronnen wordt de plant beschreven als onderdeel van traditionele gebruiken. Door deze lange gebruiksgeschiedenis kreeg Siberische ginseng ook buiten zijn oorspronkelijke verspreidingsgebied bekendheid.

Epimedium, beter bekend als elfenbloem, is een geslacht van ongeveer 25 soorten vaste planten uit de berberisfamilie (Berberidaceae). Deze planten komen van nature voor in Zuid-Europa en in delen van Azië, waaronder Midden-, Zuid- en Oost-Azië.
Epimedium-soorten zijn overblijvend en hebben opvallende, sierlijke bloemen die in het voorjaar of de vroege zomer verschijnen. De delicate, spinachtige bloemen bestaan uit vier kroonbladen en geven een bijzondere uitstraling aan elke tuin.

In China staat de plant bekend als ‘yin yang huo’. Volgens oude verhalen kreeg hij deze naam nadat een geitenherder merkte dat zijn dieren de plant aten.

Eucalyptus behoort tot de mirtefamilie (Myrtaceae) en is inheems in Australië en aangrenzende gebieden. Enkele exemplaren werden door Joseph Banks naar Europa gebracht tijdens de expeditie van Captain Cook.
In Europa wordt eucalyptus voornamelijk aangeplant in het Middellandse Zeegebied. Sommige soorten kunnen ook aan de westkust van Engeland en Schotland groeien, hoewel slechts enkele soorten winterhard zijn.
Van verschillende eucalyptussoorten wordt aromatische olie gewonnen uit de bladeren. De bekendste soorten hiervoor zijn Eucalyptus globulus en Eucalyptus odorata.

Gember is afkomstig van de wortel van de gemberplant (Zingiber officinale) en wordt wereldwijd gebruikt als specerij vanwege zijn karakteristieke smaak. De wortel bevat natuurlijke stoffen zoals gingerol, shogaol en zingiberene, die bijdragen aan de typische aroma’s en smaken van gember.
Gember is een veelzijdige plant die in keukens over de hele wereld wordt toegepast, zowel in verse als gedroogde vorm, en kan worden verwerkt in thee, kruidenmengsels of gerechten.

De grote gele gentiaan, ook bekend als Gentiana lutea, is een vaste plant uit de gentiaanfamilie (Gentianaceae). Van nature groeit deze plant in Europese gebergten, voornamelijk op hoogtes tot 2200 meter.
De plant kan een hoogte van 0,5–1,5 meter bereiken. Haar tegenoverstaande bladeren hebben vijf tot zeven boogvormige nerven. De grote gele bloemen verschijnen in clusters van drie tot tien in de oksels van de bovenste bladeren, maar de plant bloeit pas na zeven tot tien jaar en kan daarna 40 tot 60 jaar oud worden.
De wortelstok van de grote gentiaan kan tot 1 meter lang worden en is vlezig verdikt tot 5 cm. De wortel bevat suikers zoals gentiobiose en natuurlijke bitterstoffen, evenals fytosterolen, fenolzuren, oligosachariden en pectinen. 

Centaurea benedicta, algemeen bekend als Sint-Benedictusdistel, gezegende distel, heilige distel, gevlekte distel of gezegende knoopkruid, is een distelachtige plant die behoort tot de familie Asteraceae. Oorspronkelijk afkomstig uit het Middellandse Zeegebied, strekt het zich uit van Portugal en Zuid-Frankrijk tot Iran. Buiten zijn oorspronkelijke habitat wordt het vaak aangetroffen als een geïntroduceerde soort en in sommige regio's zoals Noord-Amerika wordt het beschouwd als een schadelijk onkruid.
Deze eenjarige plant wordt tot 60 cm hoog en heeft leerachtige, harige bladeren die 30 cm lang en 8 cm breed kunnen worden. 

Panax Ginseng is een plant met een langzaam groeiende, stevige wortel en behoort tot de familie van de Araliaceae. Het is één van de bekendste planten uit de traditionele Chinese geneeskunde en wordt al duizenden jaren in Azië gebruikt.
De naam “Panax” komt van het Griekse woord voor “alles-genezer”, verwijzend naar de historische reputatie van de plant in traditionele geneeswijzen. Panax Ginseng bevat unieke stoffen genaamd ginsenosiden, die alleen in deze plant voorkomen.
Andere planten met “ginseng” in hun naam, zoals Siberische ginseng (Eleutherococcus senticosus) of Indische ginseng / Ashwagandha (Withania somnifera), behoren tot andere plantenfamilies en bevatten deze specifieke ginsenosiden niet.

De goudsbloem, of Calendula officinalis, behoort tot de composietenfamilie (Compositae of Asteraceae) en wordt vaak gekweekt in siertuinen. Oorspronkelijk komt de plant uit Zuid-Europa.
Het is een eenjarige plant met meestal oranje bloemen, soms geel, die een hoogte van 30–45 cm kan bereiken. De bloeiperiode loopt van mei tot november, en de vruchten zijn vaak gekromd en bootvormig.
Zowel verse als gedroogde bloemen kunnen worden gebruikt in soepen en als natuurlijke kleurstof voor kaas, boter en andere voedingsmiddelen. Historisch werden de bloemblaadjes ook gebruikt om saffraan na te bootsen.
Daarnaast worden goudsbloemblaadjes verwerkt in producten zoals zalf en tincturen. De bloemen bevatten etherische oliën die bij de verwerking van deze producten worden gebruikt.

De Griekse alant (Inula helenium) is een vaste plant die tot de composietenfamilie (Compositae of Asteraceae) behoort. Deze plant is van nature te vinden in West- en Centraal-Azië en staat al sinds de oudheid bekend om zijn culinaire en medicinale toepassingen.

De oude Grieken noemden de plant helenion, wat "de stralende, de schitterende" betekent. Deze naam is verwant aan hèlios, wat "zon" betekent. Er bestaan verschillende mythen rondom de naamgeving. De Romeinen namen de Griekse naam over en noemden de plant inula. Toen Linnaeus in 1753 de wetenschappelijke Latijnse naam Inula helenium introduceerde, combineerde hij de Romeinse geslachtsnaam met de Griekse soortnaam.

Gunpowder (zhūchá) is een Chinese groene thee die zijn naam dankt aan de grijs-groene, strak opgerolde blaadjes die doen denken aan buskruit uit de 18e eeuw. Een andere mogelijke verklaring is dat "vers gebrouwen" in het Chinees klinkt als *gun-pao-da*.
Bij het zetten in heet water ontvouwen de blaadjes zich, waardoor de thee zijn karakteristieke grassige en soms rokerige smaak vrijgeeft.
In China staat deze thee ook bekend als parelthee (珠茶). Gunpowder wordt voornamelijk geproduceerd in de regio Ningbo en is een van de meest geliefde Chinese exporttheesoorten. Tegenwoordig worden de balletjes machinaal gerold, behalve bij de varianten van hogere kwaliteit, die nog met de hand worden vervaardigd.